Lumi Acheron në Epirin e Jugut, në veriperëndim të Greqisë, është rreth 52 km i gjatë dhe derdhet në Detin Jon. I përmendur që në Homër dhe në mitologjinë greke si një nga lumenjtë e botës së nëndheshme — “lumi i dhimbjeve, i lotëve, i mundimeve” — sot tërheq mijëra vizitorë që vijnë për natyrën dhe aktivitetet e jashtme: në kulmin e sezonit, gjatë korrikut dhe gushtit numri arrin deri në 2.000 vetë në ditë. Kanionet spektakolare, shkëmbinjtë e thepisur, gjelbërimi dhe uji i kristaltë, por jashtëzakonisht i ftohtë, krijojnë një peizazh të veçantë; uji mpin këmbët, por jep një ndjesi freskie dhe gjallërie.
Shtegu më i njohur kalon rreth 5 kilometra nëpër shtratin e lumit: ecet herë mbi gurë, herë mes ujit, duke u mbajtur pas shkëmbinjve; ujëvarat e vogla bëjnë masazh natyral mbi shpatulla. Përveç hiking-ut nëpër lumë, ofrohen rafting dhe aktivitete të tjera ujore. Pas ecjes, vizitorët kthehen në qendrën turistike me dyqane të vogla me suvenire dhe simbolika të historisë së lashtë, ku mitologjia dhe turizmi bashkohen. Në zonat ku kalojnë rafting-et funksionojnë restorante të thjeshta, pa luks: dyshemeja me zhavorr lumi, tenda kashte të çmontueshme, tavolina plastike, çmime shumë të përballueshme; restorantet ishin plot dhe mikpritja vlerësohej si e ngrohtë, pa zhurmë të panevojshme dhe me parkim falas.
Përtej peizazhit, autori tërheq vëmendjen te kultura e ruajtjes së natyrës: gjatë gjithë ecjes nuk kishte mbeturina, nuk kishte policë që gjobitnin, por turistët mbanin ambalazhet me vete—sepse, thotë autori, natyra nuk ka nevojë për polic, por për ndërgjegje. Gjatë 5 kilometrave ai pa vetëm një shishe plastike të hedhur, për të cilën nuk e dinte kombësinë, por dyshonte se nuk ishte shqiptare.
Vizita në Acheron shërben edhe si pikë krahasimi me Shqipërinë dhe Vjosën: autori vë në dukje se Shqipëria është e bekuar me natyrë dhe përmend Faik Konicën nga 1929: “Ky vend (Shqipëria) vërtet është i bekuar me njëmijë bukurira, por është e shkelur nga një turmë, e cila ushqen urrejtje kundër bukurisë.” Mesazhi përfundimtar është se, para se të kërkojmë më shumë turistë, duhet të mësojmë të respektojmë natyrën—vetëm pak respekt dhe “një qese më pak në tokë.”
