Protestat në Tiranë nisën si revoltë qytetare, por kur shkatërrohen pronat private e publike — digjen kazanët, shkulen kangjellat, thyhen semaforët, sulmohen institucionet dhe turma futet me forcë në ministri — kalojnë në territor të rrezikshëm ku zemërimi mund të kthehet në anarki. Përveç përplasjeve qeveri–protestues, faturën e paguajnë qytetarët, bizneset dhe pronat publike; dëmi bie mbi njerëz që mund të mos kenë lidhje me konfliktin politik.
E drejta për të protestuar nuk është licencë për të shkatërruar. Policia nuk mund të qëndrojë spektatore përballë dhunës; duhet të garantojë rendin dhe të mbrojë jetën dhe pronën duke përdorur forcën e nevojshme dhe proporcionale, pa e kthyer uniformën në objekt hakmarrjeje. Por përgjegjësia nuk përfundon te protestuesit — vlen edhe për qeverinë. Studentët protestojnë prej muajsh dhe heshtja institucionale vetëm thellon krizën: nëse kërkesat nuk marrin përgjigje, një qeveri që nuk dëgjon nuk duhet të habitet kur njerëzit ngrejnë zërin, por kjo zë nuk mund të zëvendësohet me zjarrin.
Në protestë shfaqen studentë me kërkesa të tyre dhe prani politike opozitare; peshën e secilës palë dhe drejtimin e përshkallëzimit duhet ta provojnë faktet, jo etiketimet. Kur një protestë studentore përfundon me djegie, shkatërrime dhe sulme, lind pyetja nëse zemërimi përdoret për qëllime politike. As flamuri i studentëve nuk i jep çdo veprimi imunitet moral, dhe prania e militantëve nuk mund t’u mohojë studentëve të drejtën për t’u dëgjuar.
Shembuj të dhunës në kryeqytete europiane nuk e bëjnë të pranueshme shkatërrimin pa dallim. Qeveria nuk duhet të heshtë duke pritur që lodhja të shpërndajë protestën, as të shpresojë se pamjet e dhunës do ta diskreditojnë lëvizjen. Duhet të dalë me përgjigje konkrete për kërkesat e studentëve, me afate dhe përgjegjësi institucionale.
Policia duhet të mbrojë rendin pa ndëshkuar protestuesit paqësorë. Organizatorët duhet të distancohen nga dhuna dhe të mos përdorin turmën si mburojë politike. Autorët e akteve kriminale duhet të identifikohen individualisht mbi bazën e provave. Një qytet nuk mund të bëhet peng i as qeverisë që nuk dëgjon, as turmës që shkatërron — kur të dyja palët lënë arsyen jashtë, qyteti vjen duke u dëmtuar. Editoriali citon edhe Makiavelin, De Golin dhe Kadarenë për të nxjerrë në pah përgjegjësitë e qeverisjes dhe rrezikun e turmave.