Nuk e kishte menduar kurrë se do të shkruante poezi apo prozë, por një përballje e vështirë me jetën ndryshoi mënyrën se si Paulina Nako shprehtej. Diagnostikimi me kancer gjiri e bëri atë të shihte jetën me një tjetër sy dhe ta përdorte fjalën si mjet për të përballuar emocionet dhe për të shprehur atë që shpesh mbetet e pathënë. Në këtë rrugëtim, shkrimi u shndërrua në formën e komunikimit të ndjenjave që sëmundja nxiti brenda saj.
Paulina thekson se të mbijetosh nuk do të thotë se çdo gjë përfundon me mbylljen e trajtimeve; pas përballjes me sëmundjen mbeten beteja të tjera, më pak të dukshme për ata që e rrethojnë. Ajo flet për këto realitete të vazhdueshme, për pasojat dhe sfidat që vijojnë edhe pas ndërprerjes së trajtimeve, pa e humbur optimizmin dhe dëshirën për jetën. Përvojat personale dhe përplasjet me pavështrimin e të tjerëve ndaj pasojave të sëmundjes burojnë në rrëfimin e saj dhe formojnë një pasqyrë të asaj që shpesh mbetet e heshtur në përvojën e pacientëve.
Përjetimin e vet Paulina Nako e ka kthyer në një libër, të botuar këtë vit, me titullin “Zëri i të vërtetave të mia”. Libri nuk ka qenë në planet e saj dhe nuk ishte synim fillestar, por ka lindur si produkt i përballjes me sëmundjen dhe i nevojës për të artikuluar atë që përjetoi. Me anë të këtij libri, ajo ka zgjedhur të ndajë përvojën personale, duke përdorur gjuhën që zbuloi gjatë rrugëtimit të saj.
Për vajzat dhe gratë që po përballen me të njëjtën sfidë, Paulina ka zgjedhur t’u drejtohet në një mënyrë të veçantë: ajo nuk jep këshilla të drejtpërdrejta, por zgjedh t’u flasë me poezinë që ka zhvilluar gjatë përvojës së saj. Ky vendim nënvizon preferencën e saj për të komunikuar përmes gjuhës letrare si formë ndihme dhe bashkëudhëtimi emocional, duke ofruar një zë personal që synon të reflektojë atë që sëmundja la pas në jetën e saj.
