Rama thotë se, ndonëse regjimi komunist për arsye të paqarta nuk dogji arkivin e pronave dhe e mbajti të ruajtur, pas viteve 1990 u krijua një katastrofë e pronësisë, me shtresë të re titujsh të falsifikuar. Zgjidhja e këtyre çështjeve është sfidë e vështirë dhe kërkon kompromis, pasi nuk është e mundur një pastërti e plotë. Gjyqësori ka qenë i përfshirë në ngatërresa që kanë sjellë humbje të mëdha të pronës shtetërore dhe publike përmes vendimeve të pabesueshme të gjykatave. Rama përmend raste kur ankimuesit marrin shumë më tepër sesa kanë kërkuar, duke treguar shembullin e dikujt që kërkon 5 hektarë dhe merr 200 hektarë.
Vendimi i parlamentit për fermerët e vitit ’90, që u dha atyre një shkresë për përdorimin e tokës, është shndërruar në përvetësim të tokës, ndërsa janë marrë edhe plazhe dhe pjesë të detit. Kadastra paraqitet në gjendje të paprecedentë, duke ndeshur raste të paimagjinueshme. Për të adresuar problemet, është hartuar legjislacion i ri dhe është punuar me partnerë, ndër të cilët përmendet edhe GJEDNJ që ka dhënë dritën jeshile. Megjithatë, disa gjyqtarë vazhdojnë të bazojnë vendimet në ligje të vjetra, duke anashkaluar ligjin e ri për kompensimin dhe duke krijuar barrë shtesë mbi financat e shtetit.
Rama thotë se situata është komplekse dhe se nuk do të zgjedhë rrugën e thjeshtë të vetëkënaqësisë; e përshkruan si një “telenovelë të pafundme”. Megjithatë, shton se nuk janë dorëzuar dhe se teknologjia e re po ndihmon në trajtimin e rasteve që më parë do të ishin të pamundura. Përmendet edhe roli i inteligjencës artificiale, e cila mund të sjellë përmirësime, por edhe të çojë në ngërçe nëse të dhënat nuk janë të sakta. Procesi i negociatave dhe ndërtimit të shtetit përshkruhet si ushtrim i vështirë dhe pjesa më e vështirë e këtij procesi.
Duke vlerësuar ndihmën e BE-së dhe këshillat e partnerëve, Rama njofton se së shpejti do të nisë reforma e agjencisë për bashkimin e disa institucioneve nën një çati. BE-ja përmendet si tutor që jep vlerësime dhe kritika, me përfitime por jo pa mangësi.
