Në lagjen “Skënderbej” të Elbasanit, Hatixhe Alhysa jeton në një banesë me qerpiç, e cila lejon depërtimin e shiut dhe erës. Familja përbëhet nga Hatixhe, djali i saj i sëmurë, nusja dhe dy fëmijët e vegjël. Atmosfera brenda shtëpisë është e mbushur me mision dhe mjerim, pa asnjë shenjë feste.
Hatixhe tregon se mbijetesa e tyre bazohet në pensionin e saj dhe rrogën e nuses, e cila punon si pastruese shtëpish në qytet. Megjithëse të ardhurat janë të limituara, ato mjaftojnë për të siguruar ushqim për familjen. Ajo shpreh dëshpërimin e saj, duke theksuar se e vetmja gjë që dëshiron është një banesë e ngrohtë që t’i mbrojë fëmijët nga i ftohti. “Kërkoj vetëm shtëpi, të paktën t’i lë mirë fëmijët dhe të iki,” thotë ajo me lot në sy.
Në një kohë kur shumica e njerëzve presin me optimizëm vitin e ri, familja Alhysa është e shqetësuar për nevojat e saj bazike. Atyre u nevojitet më shumë se sa një strehe, ndihma e nevojshme për të përballuar sfidat e përditshme. Dëshira e tyre për një sistem të sigurt dhe të ngrohtë është e qartë, në një moment kur shpresat u janë shuar ndjeshëm. Çdo ditë është një sfidë e re për këtë familje, e cila kërkon një ndihmë të mençur për të siguruar mirëqenien e fëmijëve.
