Opinion nga Timoni.al
Ka disa momente në jetën e një kombi kur nuk mjafton më të rrish në shtëpi, të ankohesh para televizorit dhe të thuash: “Shqipëria nuk bëhet!”
Ka momente kur duhet të ngrihesh nga karrigia, të mbyllësh televizorin dhe të dalësh në rrugë. Jo për një parti. Jo për një politikan. Jo për një karrige pushteti. Por për fëmijët tanë. Për të ardhmen e tyre. Për dinjitetin e një vendi që nuk mund t’i braktisë ata që duhet të jenë shpresa e tij.
Sot janë studentët. Nesër mund të jetë fëmija yt.
Mendoje një çast.
Një nënë që çohet në mëngjes, përgatit kafen dhe numëron paratë që i kanë mbetur deri në fund të muajit. Një baba që kthehet i lodhur nga puna, por prapë përpiqet të kursejë diçka që djali ose vajza e tij të vazhdojë universitetin.
Sa net pa gjumë! Sa sakrifica të heshtura! Sa dëshira të shtyra për nesër!
Prindërit shqiptarë kanë hequr nga goja e tyre për t’u dhënë fëmijëve një mundësi më shumë. Kanë besuar se arsimi do t’ua hapë dyert e jetës. Kanë shpresuar se fëmijët e tyre nuk do ta vuajnë të njëjtën varfëri, të njëjtën pasiguri dhe të njëjtën pafuqi që kanë përjetuar vetë.
Dhe tani, kur këta të rinj dalin e kërkojnë të dëgjohen, çfarë duhet të bëjnë prindërit e tyre? Të mbyllin derën? Të ulin kokën? T’u thonë: “Mos u përzieni, se kështu është Shqipëria”?
Jo! Sepse nëse u mësojmë fëmijëve tanë të heshtin përballë padrejtësisë, nuk duhet të habitemi kur një ditë ata të mësojnë të largohen nga vendi që i rriti.
Një vend nuk varfërohet vetëm kur i boshatiset arka. Varfërohet edhe kur i boshatisen universitetet, kur i ikin të rinjtë dhe kur prindërit e shohin të ardhmen e fëmijëve të tyre përtej kufirit.
Dhe kjo është dhimbja që nuk matet me statistika.
Është dhimbja e nënës që përcjell djalin në aeroport. Është loti i babait që bën sikur buzëqesh, ndërsa fëmija i tij largohet me një valixhe në dorë. Është dhoma që mbetet bosh. Është tryeza ku një karrige nuk mbushet më.
Sa familje shqiptare e njohin këtë dhimbje?
Sa prindër kanë thënë: “Le të ikë, të paktën atje të ketë një të ardhme”?
Dhe sa prej tyre, pasi mbyllet dera, kanë qarë në heshtje?
Prandaj protesta e studentëve nuk duhet parë si puna e disa të rinjve që kanë dalë në rrugë. Ajo duhet parë si një pyetje që i bëhet çdo shqiptari: A do të vazhdojmë të pranojmë që fëmijët tanë ta shohin largimin si shpresën e vetme?
Sot nuk ka rëndësi nëse je i majtë apo i djathtë. Nuk ka rëndësi për kë ke votuar. Nuk ka rëndësi nëse e pëlqen apo jo një parti.
Kur bëhet fjalë për të ardhmen e fëmijëve, flamuri i parë duhet të jetë dinjiteti njerëzor.
Nuk duhet të presim që studentët të mbeten vetëm, që pastaj të pyesim pse nuk i mbështeti askush. Nuk duhet të presim që fëmija ynë të dalë në protestë për të kuptuar se ajo që kërkojnë të rinjtë sot mund të jetë edhe shqetësimi ynë nesër.
Prindër, mos i pyesni vetëm fëmijët tuaj nëse kanë ngrënë. Pyetini edhe nëse besojnë se kanë një të ardhme në vendin e tyre.
Mësues, pedagogë, punëtorë, pensionistë, qytetarë të zakonshëm: kjo është një çështje që na prek të gjithëve. Një shoqëri që nuk i dëgjon të rinjtë e saj rrezikon të mbetet pa zërin, energjinë dhe shpresën e brezit të ardhshëm.
Askush nuk po kërkon që të gjithë të mendojmë njësoj. Askush nuk duhet të detyrohet të dalë në shesh. Por secili duhet të pyesë veten nëse është e drejtë që shqetësimet e studentëve të shpërfillen dhe nëse zëri i tyre po dëgjohet me seriozitet.
Dilni në shesh nëse besoni se arsimi meriton më shumë. Dilni në shesh nëse doni që fëmijët tuaj të kenë mundësi të barabarta. Dilni në shesh nëse mendoni se qeveria duhet t’u përgjigjet qytetarëve dhe se institucionet duhet të dëgjojnë zërin e tyre.
Dilni pa urrejtje, pa dhunë, pa frikë. Me familjet tuaja, me miqtë tuaj, me bindjen se një qytetar që ngre zërin në mënyrë paqësore nuk është armik i vendit të vet.
Sepse protesta nuk është turp. Të kërkosh llogari nuk është krim. Dhe të mbrosh të ardhmen e fëmijëve nuk duhet të jetë kurrë arsye për t’u ndjerë vetëm.
Një ditë, këta studentë do të jenë mjekët tanë, inxhinierët tanë, mësuesit e fëmijëve tanë. Do të jenë njerëzit që do të ndërtojnë shtëpitë tona, do të kujdesen për prindërit tanë dhe do të mbajnë gjallë këtë vend.
Ata nuk po kërkojnë një të ardhme vetëm për veten. Po kërkojnë një Shqipëri ku ia vlen të jetosh, të punosh dhe të rrisësh fëmijë.
Dhe nëse nuk i dëgjojmë tani, kur do t’i dëgjojmë?
Kur të na ikin edhe ata? Kur të mbyllen edhe dyert e fundit të shpresës? Kur të na mbeten vetëm fotografitë e fëmijëve në mur dhe telefonatat e shkurtra nga larg?
Shqipëria nuk është vetëm ajo që kemi trashëguar nga prindërit tanë. Është edhe ajo që u kemi borxh fëmijëve tanë.
Mos ua lëmë atyre si trashëgimi heshtjen tonë.
Le t’u lëmë guximin për të kërkuar, dinjitetin për të kundërshtuar dhe besimin se ky vend mund të bëhet më i mirë.
Sepse kur një student ngre zërin për të ardhmen e tij, nuk duhet të dëgjohet vetëm zëri i tij.
Duhet të dëgjohet edhe zëri i nënës së tij.
Duhet të dëgjohet edhe lodhja e babait të tij.
Duhet të dëgjohet edhe shpresa e çdo shqiptari që ende beson se fëmijët e tij meritojnë diçka më të mirë.
Sot studentët kanë nevojë për ne. Nesër mund të jetë radha jonë të kemi nevojë për ta.
Dhe atëherë, kur të na pyesin fëmijët tanë se ku ishim kur ata kërkonin të ardhmen e tyre, çfarë do t’u përgjigjemi?
Se kishim punë?
Se kishim frikë?
Se prisnim që të dilte dikush tjetër?
Apo do t’u themi se ishim aty, në krah të tyre, me zërin tonë dhe me ndërgjegjen tonë?
Mos i lini studentët vetëm. Sepse një komb që braktis rininë e tij, rrezikon të braktisë të ardhmen e vet.
