Kryeministri Rama kritikoi fuqishëm parrullën “Shqipëria e shqiptarëve, vdekje tradhtarëve”, duke thënë se kjo frymëzonte dhunë dhe duke e lidhur me ngjarjet e dhimbshme që i ndodhën një vendi të madh si Gjermania. Ai ngriti pyetjen retorike se çfarë do t’u ndodhte shqiptarëve po të shprehnin një gjuhë të ngjashme italianët apo grekët, duke përshkruar këtë sjellje si një “lloj qameti” që nuk është fenomen i ri dhe duke theksuar se kulmi i ngjarjeve arrihet kur ata i quajnë përgjithësisht “shkatërrimtarë”.
Rama theksoi se disa nga protestuesit që reagojnë dhe mbrojnë qëndrimet e tyre janë persona që e mbështesin tradicionalisht Partinë Socialiste; ai përmendi se janë vajza dhe djem nga familje që votojnë për PS. Duke u shprehur me ironi, ai pyeti nëse këta njerëz mendojnë se po mbrojnë Shqipërinë ose natyrën nga ai dhe nga PS-ja. Në këtë kontekst ai kundërtroi akuzat që i drejtohen atyre që luftojnë kundër atyre që ai i përshkruan si rreziku më i madh për natyrën, duke vënë në dukje një historik të gjatë personal dhe kolektiv: “ne kemi me vete një histori 10-vjeçare e pak më shumë të luftës për të mbrojtur natyrën” nga ata që sipas tij e kanë kërcënuar më së shumti.
Ai deklaroi se ata që akuzojnë aktivistët merren me një përfytyrim të gabuar, sepse sipas tij aktivistët nuk janë shkatërrimtarë, por shpëtimtarë të natyrës. Duke sjellë një ilustrim natyror, Rama u shpreh se, po të kishin gojë të flisnin flamingot që ata po i dalin për zot, do të tregonin historinë e tyre të hidhur: si shtegtarë, ata do të rrëfenin se në një periudhë ata nuk vinin në Shqipëri sepse u pengoheshin nga pushkat që përdoren gjatë stërvitjeve dhe që vrisnin zogj. Në fund të deklaratës, emri i folësit identifikohet qartë si Rama.
