Kampioni brazilian Ronaldo Luís Nazário de Lima, i njohur si “Il Fenomeno”, mbush 50 vjeç. Fiziku i tij sot tregon vitet, por kujtimi i golave të tij ende falet. Në Itali luajti pesë vite te Interi dhe një vit e gjysmë te Milani; mund të kishte shkruar më shumë histori, por la trashëgimi të rëndësishme.
Në kulmin e formës së tij, ai konsiderohej një nga sulmuesit më të fortë të të gjitha kohërave, me shpejtësi dhe refleks të rrallë, aq sa merrte nofkën “Fenomeni”. Karriera e tij nisi në varfëri, kur nuk kishte para për autobus për të shkuar në stërvitje; shpëtimin ja mundësoi Jairzinho, kampion bote që vuri re talentin e tij dhe ndihmoi me udhëtime, strehim dhe ushqim. Më pas erdhën paraja, luksi, makinat dhe gratë.
Teksti vë në dukje se mund të kishte arritur më shumë për shkak të zgjedhjeve personale dhe zakoneve: festa, ushqimi i tepërt dhe mungesa e stërvitjeve shtesë që ndoshta do të kishin sjellë dhjetë gola të tjerë, ndoshta një Scudetto apo një Top të Artë më shumë. Ka përmendje specifike të situatave ku ai refuzonte të luante fazën mbrojtëse kur e kërkonte trajneri, duke preferuar të merrej me shënimin e golave si Kallon.
Problemet shëndetësore dhe ngjarjet fatale ndryshuan kursin e tij: një “kortokonduksion” e prishi formën, dhe pas kësaj ai nuk ishte më i njëjti “Fenomen”. Në Milan ai pati dy fytyra: si 21-vjeçar me fanellën zikaltër pas shpërthimit te Barcelona, dhe si 30-vjeçar me peshë shtesë por ende vendimtar me fanellën kuqezi; periudha e dytë nuk mjaftoi për të prishur marrëdhënien me Massimo Morattin. Në karrierën e tij ndikuan ngjarje si faulli i Iulianos në Delle Alpi, rënia psiko-fizike në finalen e Botërorit dhe “bllokimi i 5 majit”.
Teksti përmbyllet me një detaj të papritur: frika e Ronaldos nga errësira, përshkruar si më iracionalja dhe më banale, një frikë që nuk mposhtet thjesht duke fjetur me dritën ndezur.
