Të paktën 1,430 persona kanë humbur jetën dhe rreth 50,000 rezultojnë të zhdukur pas dy tërmeteve të fuqishme me magnitudë 7.2 dhe 7.5 që goditën Venezuelën të mërkurën. Operacionet e kërkim-shpëtimit vijojnë pa ndërprerje, ndërsa numri i viktimave dhe i të plagosurve rritet nga ora në orë.
Shteti bregdetar i La Guaira, pranë Karakasit, është ndër zonat më të goditura; qindra ndërtesa janë shembur dhe mijëra persona mbeten të bllokuar nën beton dhe mbetje ndërtimore. Në qytetin bregdetar Catia La Mar pak ndërtesa kanë mbetur në këmbë, dhe forcat qeveritare po shpërndajnë ushqim e ujë për të mbijetuarit. Shpëtimtarët dhe banorët po punojnë me duar, lopata dhe dronë për të lokalizuar shenja jete, ndërsa agjencitë humanitare theksojnë se 48 deri në 72 orët e para pas tërmetit janë vendimtare për shpëtimin e personave të bllokuar, sidomos nëse ata kanë qasje në ujë dhe ushqim.
Presidenti i Asamblesë Kombëtare, Jorge Rodríguez, deklaroi: “Çdo person i shpëtuar është një mrekulli. Ne nuk do të fshehim asgjë në lidhje me shkallën e kësaj tragjedie.” Presidentja e përkohshme Delcy Rodríguez bëri të ditur se qeveria ka angazhuar të gjitha kapacitetet për operacionet e shpëtimit gjatë “orëve kritike” pas tërmeteve.
Në Venezuelë kanë mbërritur ekipe ndërkombëtare të kërkim-shpëtimit nga Meksika, Spanja, Shtetet e Bashkuara dhe Mbretëria e Bashkuar, por autoritetet dhe organizatat humanitare pranojnë se kapacitetet në terren mbeten të pamjaftueshme për përmasat e katastrofës.
Mes dhimbjes dhe pasigurisë, familjet presin lajme për të afërmit. Jesús Suarez udhëtoi rreth 200 kilometra për të kërkuar djalin e tij, Jean Suarez, i cili dyshohet se ndodhet nën rrënojat e një ndërtese të shembur; ai tha: “Nuk ka asnjë informacion. Besoj se ai mund të jetë atje, por është e pamundur ta shpëtosh pa makineri të specializuara. Një njeri i vetëm nuk mund ta bëjë, është shumë e rrezikshme.” Një familje tjetër pret shpëtimin e 31-vjeçarit Carlos Eduardo, të cilin herë pas here e kanë dëgjuar duke u përgjigjur me rënkime, por prej disa orësh ai nuk ka dhënë më shenjë jete; kushëriri rrëfeu: “Ne e thërrisnim me emër dhe ai u përgjigj me një rënkim. Tani po presim ndihmë, duke shpresuar ta nxjerrim të gjallë.”
