Në një kohë kur shumë zanate dhe tradita të hershme rrezikojnë të harrohen, Mane Dinaj vazhdon të mbajë gjallë ndërtimin e cylës dyjare, një nga instrumentet më karakteristike të muzikës popullore shqiptare. Si mjeshtër gjirokastrit, ai prej dekadash punon drurin për të formuar këtë instrument, i cili dikur shoqëronte barinjtë në kullotat malore dhe gjallëronte jetën në stanet e Labërisë. Për Dinajn, puna me drurin nuk është vetëm mjeshtëri artizanale; ajo përbën një pjesë të historisë dhe të identitetit kulturor që duhet ruajtur.
Procesi i ndërtimit të cylës dyjare kërkon përkushtim dhe përvojë. Çdo copë druri trajtohet me kujdes për t’i dhënë instrumentit formën dhe cilësinë e nevojshme, dhe mjeshtri duhet të njohë sekretin e tingullit që instrumenti duhet të prodhojë. Kjo përkushtim dhe njohuri praktikash tregohet përmes duarve që përpunojnë materialin, duke mbajtur kështu gjallë një traditë që ka lidhje të ngushtë me mënyrën e jetesës baritore të Jugut.
Cyla dyjare, e njohur gjithashtu si longari ose bicula, paraqet një model të instrumentit frymor me dy tuba, i lidhur ngushtë me kulturën baritore të jugut të vendit. Roli i tij historik shtrihet në mënyrën se si instrumentet shoqëronin aktivitetet e përditshme në kullota dhe stane, duke kontribuar në atmosferën muzikore dhe shoqërore të këtyre hapësirave.
Rasti i Mane Dinajt ilustron idenë se trashëgimia kulturore nuk ruhet vetëm në institucione muzeale, por kryesisht në duart e njerëzve që vazhdojnë të praktikojnë dhe përcjellin zanatet tradicionale. Përmes punës së tij, një instrument dhe teknika që lidhen me jetën baritore të Jugut ruhet dhe përcillet në brezat e rinj, duke treguar se mbajtja gjallë e traditave kërkon angazhim praktik dhe njohuri të specializuara që transmetohen përmes përvojës.
