Grida Duma, në emisionin “Goca dhe Gra”, rrëfen anën e saj emocionale dhe jetën jashtë kamerave, duke theksuar se imazhi i fortë që shfaq shpesh fsheh nevojën për mirëkuptim dhe empati. E pyetur nga Ema Andrea për pikën e saj të dobët, Duma deklaron se “pika ime e dobët është pika ime e fortë”, duke shpjeguar se forca e vazhdueshme e ka larguar njerëzit dhe e ka bërë të vetmuar. Ajo përshkruan këtë forcë si diçka pothuajse “mashkullore” dhe thotë se të jesh gjithnjë i fortë krijon një mur që i ndan të tjerët nga vuajtjet e saj.
Në bisedë, moderatorja pranon se do të dëshironte të ishte më e butë me veten dhe të mos përjetonte çdo situatë përmes detyrimit për të qenë gjithmonë e fortë. Ajo shpreh se i mungon empatia e të tjerëve dhe fakti që “nuk ma kupton asnjëherë askush që vuaj”. Duke folur për çmimin që ka paguar për këtë qasje, Duma thotë: “Le të jetë, nuk më merr njeri më sysh, se e kam paguar unë koston e vetes”, duke përsëritur se liria që ka fituar ka ardhur me vetminë.
Kjo mënyrë sjelljeje, përshkruan ajo, është rrugë që vazhdon dhe nuk është diçka që mund ta zgjedhë ose të kthehet lehtësisht pas. Kur Ori Nebiaj e pyet nëse është zgjedhje reale, Duma përgjigjet se nuk është zgjedhje por një rrugë që hapet dhe vazhdon, dhe se kur njerëzit e shohin një herë në një mënyrë, vazhdojnë ta relacionojnë me të njëjtin imazh. Kur Selin Bollati e pyet nëse do të donte të ndryshonte, ajo përgjigjet: “Padyshim që do të doja shumë.”
Duma shpjegon gjithashtu se ka momente kur ndjen se ka paguar koston, edhe kohët e fundit: ndodh “para një jave” dhe është një ndjenjë e vazhdueshme. Ajo shpreh dëshirën të njohë një gjendje ku vepron thjesht nga dëshira—”vetëm dua”—pa ndjenjën e detyrimit, një përvojë që thotë se ende nuk e ka takuar në jetën e saj. Në emision ajo flet hapur për ndarjen midis forcës së jashtme dhe brishtësisë së brendshme, pa arsyetime apo kërkesa për ndryshim të menjëhershëm.

