Në fshatin Lazarat sot, pamja është e trishtë, me kryesisht të moshuar dhe gra në veshje të zeza. Heshtja ka zëvendësuar njëkohësisht gjallërinë e dikurshme, kur fshati ishte plot jetë dhe zëra të rinjsh. Tani, qendra e fshatit është pothuajse bosh, me disa individë që dalin për të shkëmbyer ndonjë fjalë të zakonshme.
Arsyeja për këtë gjendje është largimi masiv i të rinjve, të cilët janë detyruar të emigrojnë për shkak të mungesës së mundësive punësimi dhe kushteve të rënda të jetesës. Banorët e mbetur ndjejnë se janë lënë pas dore, duke u ndjerë të diskriminuar për shkak të historisë së tyre. Atyre që kanë mbetur, shpesh u duhet të jetojnë me pensione minimale, të cilat nuk arrijnë as për nevojat më elementare.
Një banor shprehet se, “Kush është në punë, kush ka ikur në emigrim, kush ka bërë shkollë në punë, të tjerët kanë emigruar. Fshati ynë ka qenë fshat i varfër, dhe asnjëherë nuk na kanë kthyer kokën.” Ai vazhdon se pensionet janë të pamjaftueshme për të mbuluar shpenzimet për ilaçe dhe nevoja jetike. Një tjetër banor thotë se fshati është diskriminuar dhe se ikja e rinisë është e pashmangshme. “Iknin djemtë, e tashmë na kanë mbetur vetëm disa pleq. Jetesa është shumë e vështirë. Kanë harruar nëse jetojmë a s’jetojmë.”
Historikisht, Lazarati ka numëruar mijëra banorë, por sot popullata e tij ka rënë në rreth 230 banorë, kryesisht të moshuar. Fshati, i njohur për të kaluarën e tij, tani duket se është në prag të zhdukjes, me një të ardhme të pasigurt për ata që kanë zgjedhur të mbeten.
