Christian Schmidt po largohet si Përfaqësues i Lartë në Bosnjë-Hercegovinë në rrethana që reagimet i shohin jo si thjesht një ndryshim personal, por si tregues të një ndryshimi të thellë politik. Tërheqja e tij, veçanërisht përpara se të paraqiste raportin në Këshillin e Sigurimit të OKB-së (12 maj), përkufizohet nga ekspertë si një sinjal i ndryshimit të balancës së pushtetit, dhe jo vetëm si një vendim personal i një diplomati. Shpjegimi zyrtar bazohet te arsye personale dhe procedura për zgjedhjen e pasardhësit, por ky version sfidohet nga realiteti politik dhe konfliktet e gjatë midis OHR-së dhe institucioneve vendase, sidomos Republika Srpska (RS).
Analistët vënë në dukje se mandati i Schmidt u karakterizua nga përplasje, imponime dhe mosbesim në rritje. Gazetari Goran Dakiq thotë se në RS Schmidt nuk u pranua si përfaqësues legjitim, por u pa si një tutor politik pa mbështetje ndërkombëtare, që duhej të sundonte me dekrete pa pëlqimin lokal, duke çuar në një konflikt shumëvjeçar mbi legjitimitetin e rregullimit të jetës politike. Banja Luka mirëpriti largimin, ndërsa Milorad Dodik deklaroi se Schmidt po largohet “ashtu siç erdhi – pa legjitimitet, pa një vendim nga Këshilli i Sigurimit të OKB-së dhe pa të drejtën ndërkombëtare në anën e tij”. Kreu i SNSD-së tha se veprimet e Schmidt konfirmuan se Republika Srpska është e pathyeshme.
Ndryshimet në qasjen amerikane ndaj Bosnjës, përfshirë heqjen e sanksioneve ndaj udhëheqjes së RS dhe përfshirjen në projektet e gazifikimit, shihen si faktor në terren që ngrenë prioritetet amerikane mbi ato të OHR-së dhe BE-së, ku kjo e fundit, sipas Carl Bildt, duhet të përqendrohet dhe veprojë më seriozisht. Kjo tregon një posibilitet për rirregullim të qasjes ndërkombëtare dhe kërkesën për një pasardhës më të menaxhueshëm, mendim që e ndan edhe Dakiç.
Sektori i energjisë dhe kontrollet mbi rrugët e gazit dhe infrastrukturën rri në qendër të interesave. Schmidt largohet në një kohë kur diskutohet për marrëdhënie të reja midis SNSD-së dhe administratës amerikane dhe pak para raportit të tij në KS të OKB-së, ku synonte të theksonte problemet e entiteteve, secesionizmit dhe çështjen e pronës shtetërore. Për Sarajevën, largimi i tij nxjerr në pah dobësitë e një sistemi që mbështetej tek një autoritet i jashtëm; shumë e shohin këtë si fundin e një faze të qeverisjes së jashtme, jo të vetëm të një mandati.
