Kuvendi paraqitet si një “shtëpi publike politike” ku qytetari paguan faturën — taksat, rrogat e deputetëve, administratën, energjinë, kafen — por nuk lejohet të marrë pjesë në seancë; ai mbetet jashtë, me “biletë” vetëm televizorin. Nga ekrani shihen përfaqësuesit duke bërë gjithçka përveç asaj për të cilën janë votuar: në vend që të qajnë hallet e zonave të tyre, sulmojnë njëri-tjetrin, kthejnë foltoren në tribunë politike, ring boksi ose oborr pallati, përdorin fyerje, insinuata e banalitete. Autoironi televizive sugjeron paralajmërime për gjuhë të papërshtatshme dhe prindërit që të mos lejojnë fëmijët të ndjekin seancat.
Jashtë sallës qëndrojnë qytetarët me nevoja konkrete: pensionisti pret pensionin, i sëmuri ilaçin, i varfri ndihmën, i pastrehu një çati, rrogëtari i mungon paga, i riu pret punë, familja frikësohet nga pronari për qiranë. Asnjëri prej tyre nuk ka mikrofon në Kuvend; kanë vetëm votën. Artikulli citon Makiavelin që politika nuk ka lidhje me moralin, duke vënë theksin te shfaqja që zhvillohet brenda.
Në seancë zhvillohet një paradoks: nga njëra anë prezantohen parada suksesi, reforma historike, statistika rekord; nga ana tjetër, kundërshtarët flasin për skandale, korrupsion dhe dështime, duke krijuar dy imazhe të kundërta — lavdi dhe katastrofë. Qytetari pyet për problemet e përditshme: “Po pensioni im?”, “Po puna e djalit?”, “Po qiraja?”, “Po spitali?”, “Po çmimet?” — por përgjigje nuk ka.
Konflikti përfundon shpesh me bllokim të foltores, ndërprerje seance, thirrje për qetësi dhe më pas “policinë” e padukshme të demokracisë: kartoni i shumicës. Me ngritjen e kartonit, ligji dhe vendimi kalojnë; shumica vendos. Pas teatrave, fjalimeve dhe sharjeve, demokracia reduktohet në një pyetje elementare: sa kartonë ke? Nëse ke numrat, ke të drejtë; nëse jo, mund të bërtasësh sa të duash. Qytetari, pronar i pretenduar, mbetet jashtë dhe vazhdon të paguajë faturën, ndërsa stafi brenda grindet për klientelën. Autori fton qytetarin të verifikojë kontratën që ka lënë tek përfaqësuesit.
