Ilir Daja njihet si një nga trajnerët më të suksesshëm të futbollit shqiptar, me karrierë të gjatë, tituj dhe përvojë në Europë. Për shkak të këtij statusi, çdo fjalë e tij pas ndeshjeve tërheq vëmendje, por marrëdhënia e tij me median ka qenë problematike për një kohë. Daja zgjedh shpesh të mos urdhërojë në zonën e intervistave pas ndeshjeve, jo vetëm një herë, por në mënyrë të përsëritur; rasti i fundit pas fitores ndaj Skënderbeut përmendet si episod tjetër i kësaj praktike.
Ekziston një argument që mbështet të drejtën e trajnerit për të mos folur: ai mund të jetë i irrituar, i lodhur, të mos pranojë pyetje të caktuara ose të mos dëshirojë të komentojë. Megjithatë, artikulli thekson se intervista pas ndeshjes nuk është plotësisht një zgjedhje personale. Ajo përbën një detyrim që rrjedh nga vetë aktiviteti sportiv dhe marrëdhënia me transmetuesin, e cila bën të mundur transmetimin e ndeshjes. Refuzimet e përsëritura për të përmbushur këtë detyrim mund të sjellin edhe pasoja financiare për klubin që trajneri përfaqëson, dhe për këtë arsye nuk mund të trajtohen thjesht si zgjedhje personale nëse cenojnë një obligim profesional.
Nuk kërkohet që trajneri të japë intervista të gjata, të jetë i kënaqur me pyetjet, apo të bëjë deklarata spektakolare. As nuk është i detyruar të pajtohet me raportimin e mëpasshëm. Por kur rregullat e garës dhe marrëdhëniet me transmetuesin kërkojnë një prononcim pas sfidës, bëhet fjalë për përmbushje të një përgjegjësie profesionale, jo për preferencë personale. Artikulli thekson se eksperienca dhe suksesi i trajnerit nuk duhet të shndërrohen në privilegj që e lirojë nga ky obligim.
Sa më i madh të jetë emri, argumentohet, aq më e madhe duhet të jetë përgjegjësia. Klubi luan në një kampionat të transmetuar publikisht; publiku paguan, ndjek dhe kërkon të dëgjojë protagonistët e ndeshjes. Media përfaqëson urën mes këtij publiku dhe aktorëve të spektaklit sportiv, dhe respektimi i formatit profesional ku secili ka detyrimet e veta konsiderohet thelbësor.
