Kryeministri Edi Rama, në intervistën me Rudina Xhungën në podcastin “Flasim të Kryeministrit”, u pyet për fëmijërinë dhe për aludimet se dikur ishte i bullizuar nga kundërshtarët politikë. Ai deklaroi se nuk ka qenë kurrë i bullizuar dhe përshkroi dy episode kur është dhunuar fizikisht.
Rama tha se tipari vendimtar i tij si fëmijë dhe më vonë si lider ka qenë refuzimi i kufijve dhe dëshira për t’i sfiduar ato, çka e ka përcjellë gjatë jetës, në mënyrën e të jetuarit dhe në Akademinë e Arteve, ku sipas tij përpiqej të niste një lëvizje që më pas u zgjerua me programet dhe rregullat që duhej të respektoheshin. Ai tha se ka qenë rebel dhe ka thyer shumë kufij, por sërish nuk është ndjerë kurrë i bullizuar.
Sipas tij, dy rastet e dhunës që ka përjetuar ishin: një rrahje pas ndeshjes Partizani–Apollonia, kur duke qenë edhe vetë lojtar dhe shpesh provokator, u rrethua nga disa të rinj dhe mori disa goditje; dhe një pritë në janar 1997, pranë rrugës që të çonte në hyrjen e shtëpisë, kur mendoi se do të vdiste. Ai shtoi se mjekët, këtu dhe në Francë, vlerësuan se e shpëtoi pozicioni i tij më i lartë fizik, sepse goditjet ishin më pak efektive ndaj tij; përmendi gjithashtu rëndësinë e sportit dhe fizikës.
Duke iu përgjigjur deklaratave të Sali Berishës se gjatë ngjarjes së ’97 ai kishte qenë me një burrë, Rama tha se këto akuza riprodhohen “nga një gojë e shthurur” dhe se nuk dëshiron t’i merret me to, përveç kur i imponon fushata. Ai mohoi kategorikisht se kishte pasur lidhje me ndonjë “krim pasioni” dhe sqaroi se në atë kohë ishte me një grua me të cilën bashkëjetohej dhe me një shok që jetonte në apartament, i cili ishte nga Shkodra. Për personat që e rrahën, Rama tha se njëri është i njohur për të dhe ka kërkuar falje (tani i ndjerë), ndërsa tjetri nuk e ka pranuar dhe ai nuk e ka pyetur, por ka treguar një pendesë në mënyrë tjetër përmes miqësisë.
