Arrestimi i Erion Veliajt, kryetarit të Bashkisë së Tiranës, ka shkaktuar jo vetëm pasoja për institucionin që ai drejton, por gjithashtu ka prekur nervin politik të kryeministrit Edi Rama. Ky i fundit kritikoi ashpër politikën e masave drastike të SPAK, që përfshinte arrestimin e zyrtarëve pa akuzë. Rama e përshkroi këtë qasje si represive, një perceptim që është mbështetur edhe nga statistikat alarmante mbi arrestet.
Në këtë kontekst, SPAK publikoi statistika të tjera, duke theksuar se shumica e arrestimeve ishin lidhur me krimin e organizuar. Megjithatë, juristët ndiheshin të shqetësuar për mënyrën se si Gjykata e Posaçme po shihte kërkesat e SPAK, duke i konsideruar ato si një formë intimidimi ndaj gjyqtarëve.
Gentjan Tërnova, ish-prokuror, shprehu shqetësimin se masat e arrestit ishin tepruar, ndonëse një pjesë e shoqërisë kërkonte ndëshkime ekstreme për zyrtarët publikë. Eugen Beci, gjithashtu ish-prokuror, vuri në dukje nevojën për të ndarë ndëshkimin nga drejtësia, duke theksuar se qëllimi i ndëshkimit nuk duhet të jetë për të kënaqur opinionin publik.
Politika e ashpër e SPAK, e cila kishte marrë vëmendje të madhe në vend, u kritikua edhe në Gjykatën e Strasburgut. Ky institucion arriti në përfundimin se mbajtja në paraburgim e Thoma Gëllçit, ish-drejtorit të televizionit publik, nuk ishte e justifikuar, duke sjellë një goditje të fortë për SPAK.
Kjo situatë reflekton tensionet në sistemin gjyqësor shqiptar dhe si masat e ekstremizuara mund të prishin ekuilibrat e drejtësisë, ngjallin debate mbi të drejtat e njeriut dhe mund të çojnë në kritika më të mëdha ndërkombëtare ndaj institucioneve shqiptare. Një dinamikë e tillë ofron hapësirë për reflektim mbi mënyrën se si prokuroria merr veprime dhe si ato ndikojnë në perceptimin e drejtësisë në vend.
