Historia e diktaturës shqiptare përshkruhet si e mbushur me pyetje pa përgjigje, ndërsa ish-zyrtarë të regjimit përballen me kërkesa për llogaridhënie për rolin e tyre në aparatin shtetëror të ndërtuar mbi kontroll, frikë dhe ndëshkim politik. Në këtë kontekst rikthehet figura e Qemal Lamës, ish-kryetar i Hetuesisë së Përgjithshme të Shqipërisë gjatë viteve 1982–1992, një nga institucionet kyçe të sistemit represiv komunist. Në një intervistë për programin “Exclusive” në Top Channel, Lame rrëfen periudhën e fundit të regjimit, marrëdhëniet me figura të njohura të kohës dhe pretendon se në disa raste ka ndërhyrë për të zbutur vendime të udhëheqjes komuniste.
Një nga episodet kryesore të rrëfimit lidhet me shkrimtarin Ismail Kadare. Sipas Lamës, Kadare ishte nën presion të vazhdueshëm nga Sigurimi i Shtetit dhe pati tentativa për arrestimin e tij. Lame tregon se kishte dashur ta takonte për t’i shprehur mbështetjen dhe kishte ndërhyrë për ta mbrojtur, duke pretenduar se i ishte drejtuar edhe Enver Hoxhës për të ndalur një goditje ndaj Kadaresë. Ai shpjegon se provoi ta kontaktonte Kadarenë për takim; telefonata nuk u realizua direkt, e mori një punonjës i tij, dhe takimi nuk u krye sepse Kadare ishte nisur për në Francë, gjë që e bëri Lamën të mendonte se shkrimtari ishte i sigurt dhe besonte te mbështetja e tij.
Në intervistë Lame e paraqet veten si jurist që u përpoq të zbatonte ligjin dhe të zbusë urdhrat ekstremë të Byrosë Politike, duke pohuar se pengoi arrestimin e Kadaresë dhe se në disa raste i kishte shkruar Enver Hoxhës, i cili “reflektoi”. Lame argumenton se Enver Hoxha e mbrojti Kadarenë edhe për shkak të vlerës që kishin veprat e tij për letërsinë dhe për pasqyrimin e figurës së Enverit, duke thënë se goditja ndaj Kadaresë do të kishte goditur edhe Enverin vetë. Në të njëjtën kohë, ai rrëfen sekretet e regjimit pa pranuar fajësinë personale për dëmet e shkaktuara.
