Festimi, i quajtur me përbuzje Le Festim de Gozhà, kalon ditët e trazuar duke planifikuar si të mbajë pushtetin dhe si të marrë postin e kryeministrit. Ai i rikthehet shpesh nostalgjisë për origjinën në Koplik, por e përçmon provincializmin dhe përpiqet t’u imponojë të tjerëve imazhin e një njeriu të rafinuar dhe me përvojë ndërkombëtare. Festimi ndihet i domosdoshëm për Shqipërinë dhe ka ambicie të mëdha: pretendon se do të bëhet kryeministër në vjeshtë dhe planifikon të emërojë bashkëpunëtorë e të vendosë simbole të reja, përfshirë një monument flamingoje pranë Kryeministrisë.
Ai ndihet inkurajuar nga lajmet dhe komentet ndërkombëtare, që sipas tij kritikojnë “Babon”, dhe nga mbështetja që i sjellin ambasadorët dhe disa media si “New York Times” dhe “Le Monde”. Festimi kujton momentet publike ku emri i tij thirrej nga të tjerët, madje dhe komplimente që i ka bërë Erdogan, dhe reflekton nëse të lejojë që t’i thërrasin “z. Kryeministër” tani apo pas marrjes zyrtare të detyrës. Lajmet nga Brukseli dhe sinjalet diplomatike e bëjnë të mendojë se kalimi i pushtetit është afër.
Në orët e vetmisë ai fantazon për kabinetin: i imagjinon Taon në rolin e shërbimeve qeveritare, Klosin si shërbëtor të devotshëm me xhaketë të bardhë, dhe mendon të largojë drejtuesit aktualë të cilët i konsideron përgjegjës për protestat e fundit. Disa figura të skenës politike i vlerëson si të përshtatshëm për vendet e minorancave, ndërsa për të tjerë s’ka vendosur ende. Ai gjithashtu porosit një skulptor dhe pranon këshilla të ndryshme nga ambasadorët për kohën e duhur të shfaqjes së ambicieve.
Festimi përjeton edhe momente emocionale, kur përballet me kujtime dhe reagime të bashkëpunëtorëve e ndjekësve, si dhe me aludime për reflekse diplomatike që mund të favorizojnë ose pengojnë planin e tij. Megjithatë ai e ka marrë vendimin dhe pret që “ditë të mira” të vijnë për kronikën e tij politike. Teksti ishte botuar në Top Channel.
