Roberto Mancini u rikthye në pankinën e kombëtares italiane dhe për të marrë vlerësime pozitive duhet të regjistrojë një bilanc të paktën të barabartë me atë të herës së parë: të fitojë një Kampionat Europian dhe të kualifikojë Italinë në Botëror. Në historinë e Italisë ekzistojnë dy precedentë të njohur të rikthimeve suksesshme te përfaqësuesja: Vittorio Pozzo, i cili u kthye në pankinën e Të Kaltërve në 1929 dhe më pas fitoi dy Botërorë dhe një medalje të artë olimpike; dhe Marcello Lippi, fitues i Botërorit 2006, i cili u rikthye katër vjet më vonë në vend të Donadonit, por në Kupën e Botës në Afrikën e Jugut ekipit iu ndal në fazën e grupeve.
Teksti thekson se rikthimet nuk janë gjithnjë të lehta dhe ofron shembuj të ndryshëm nga futbolli klubor. Nereo Rocco arriti të përsëriste suksesin pas një rikthimi te Milani, duke shtuar pas triumfit në Serie A dhe Kupës së Kampioneve edhe një Kupë Interkontinentale, një Kupë Kupash dhe tri Kupa Italie. Nga ana tjetër, rivalit të Rocco, Herrera, nuk i shkuan mirë gjërat kur u kthye te Interi në 1973. Te Juventusi, Giovanni Trapattoni shënoi suksese në periudhën 1976–1986 dhe u rikthye për të fituar një Kupë UEFA në periudhën 1991–1994, pavarësisht dominimit të Milanit të Capellos.
Marcello Lippi pati gjithashtu një aventurë të dytë të suksesshme te Juventus, ku fitoi dy tituj Serie A, dy Superkupa italiane dhe arriti deri në finalen e Champions League, të humbur me penallti ndaj Milanit. Claudio Ranieri njihet mirë për përvojën e tij të dyfishtë te skuadra e zemrës ku veproi si shpëtimtar, ndërsa Massimiliano Allegri nuk pati rezultatet e dëshiruara në rikthimin te Juventusi.
Shembuj ndërkombëtarë përfshijnë Real Madridin: Carlo Ancelotti fitoi një Champions në etapën e parë me Los Blancos dhe dy të tjerë në të dytën; Zinedine Zidane fitoi tre Champions radhazi në etapën e parë, ndërsa në të dytën u ngushëllua vetëm me një titull të La Liga. Jose Mourinho te Chelsea fitoi dy kampionate në 2005–2006 dhe një tjetër në rikthimin 2013–2015. Ndërkaq, Arrigo Sacchi dhe Fabio Capello me një vit distancë drejtuan Milanin në dy sezonet më të dobëta të epokës Berlusconi, pas kohëve kur kishin arritur majat e klubit.
