Kryeministri përgjigjet se Shqipëria është vend i lirë dhe se vetë ka qenë pjesëmarrës në protesta, duke kujtuar se të protestosh ka shije të ndryshme varësisht mjedisit politik. Ai rikthen ngjarjet e vitit 2011, kur sipas tij katër protestues u vranë me armë sulmuese dhe u qëlluan nga kjo ndërtesë, për të theksuar se tani gjërat janë ndryshe dhe se është e mirë që njerëzit protestojnë pa probleme—një arritje të cilën shqiptarët e kanë luftuar gjatë.
Për episodin e fundit, thotë se autorët janë ndëshkuar shpejt: roja është arrestuar, drejtori i policisë së Vlorës është shkarkuar, njësia e policisë në terren është vënë nën hetim për mosveprim, dhe kompanisë së sigurimit i është hequr licence. Ai shpjegon se akti i dhunës ndezi ndjenja dhe se videoja u bë virale, çka çeli debat për pronën dhe për projektin në fjalë. Më pas, çështja u zgjeroi dhe, sipas tij, përfshin shumë më tepër se dinamikën e protestës së disa njerëzve.
Rama shpreh kundërshtim ndaj raporteve që flasin për “qindra mijëra” protestues, duke i cilësuar si tejet qesharake; ai thotë se nuk dëshiron të flasë për numrat, që për të janë modestë, por preferon të theksojë përmbajtjen e diskutimit. Ai evidenton se protesta u shndërrua në një protestë masive me refrenin “anuloni projektin” dhe se ai i ishte përgjigjur duke kërkuar që t’i tregonin projektin.
Kryeministri argumenton se çështja nuk ka të bëjë vetëm me të personalisht apo me Shqipërinë, por me shoqërinë demokratike dhe nevojën për reflektim mbi mënyrën sesi “gjysma të vërteta” mund të shndërrohen në gënjeshtra më të mëdha, duke ndezur mjedisin publik dhe platforma të ndryshme komunikimi. Ai përfundon duke theksuar se diskursi është larg thelbit dhe po zhvillohet diku tjetër, jo aty ku duhet të ishte fokusi.
