Në fshatin Kafaraj të Fierit, i njohur për kultivimin e luleshtrydhes, është kulmi i sezonit, por fermerët punojnë në kushte informaliteti dhe pa siguri ekonomike. Mondi Hamataj, që merret me këtë kulturë prej 14 vitesh, dhe të gjithë fermerët e zonës nuk kanë kontrata me grumbulluesit dhe nuk dinë paraprakisht çmimin që do të marrin. Sektori funksionon pa faturë dhe me praktika të imponuara çmimesh; fermerët mësojnë fitimin e tyre vetëm pas shitjes, ndonjëherë edhe pas javësh. Hamataj përmend se në shumë raste pagesat nuk bëhen për vite me radhë: ai thotë se ka 2.3 milion lekë me fatura dhe marrëveshje që nuk i janë dhënë nga një grumbullues (Doni Fruit).
Si shembull, një arkë me luleshtrydhe që Hamataj solli në pikën e grumbullimit u mor me 500 lekë; kjo arkë përmban afërsisht 10 kuti, dhe të njëjtat kuti shiteshin në tezga me 150–200 lekë copa, ose rreth 2,000 lekë në total. Pra, fermeri merr vetëm rreth 1/4 të çmimit final, ndërsa 3/4 e çmimit ndahet mes grumbulluesit dhe tregtarëve të shumicës e pakicës, të cilët nuk mbajnë kostot e prodhimit. Kjo strukturë çmimesh dhe kostosh e bën të pamjaftueshëm të ardhurën ndaj investimeve dhe borxheve; shumë fermerë kanë marrë kredi dhe disa janë detyruar të punojnë në Greqi për të shlyer borxhin.
Fermerët kërkojnë më shumë subvencione dhe mekanizma të rregulluara të shitjes. Hamataj kërkon rritje të subvencioneve dhe jep shembullin e një ndihme prej 5 milion lekësh për një dynym serë që sipas tij shpesh shkon për pak. Agronomi Hazis Sava propozon krijimin e një burse të shitjes së prodhimit të aplikuar nga qeveria, në vend që çmimet t’i vendosin grumbulluesit. Në zonë ka rreth 1,000 dynymë të mbjellë me luleshtrydhe; për shkak të fuqisë së ulët blerëse rreth 70% e prodhimit shkon për eksport, dhe prodhimi i importit mbyt tregun vendas, megjithëse sipas fermerëve luleshtrydhja vendase është cilësore.
