Në Shqipëri funksionojnë 11 spitale rajonale në qendrat e qarqeve dhe 24 spitale bashkiake. Nga fillimi i vitit 2024 nisi zbatimi i “kartës së autonomisë menaxheriale”, fillimisht për pesë spitale, pas një pilote në spitalin memorial të Fierit. Eglantina Bardhi, drejtoreshë ekzekutive e TFL, shprehu nevojën për rishpërndarje të shërbimeve, duke thënë se spitalet nuk mund të mbahen vetëm për të ruajtur vende pune nëse nuk plotësojnë standardet dhe duhet të kthehen në shërbime ditore nëse nuk përmbushin kërkesat për kujdes ndaj pacientëve.
Sistemi spitalor është i ndarë sipas një arkitekture që përqendron teknologjinë e rëndë diagnostike dhe terapeutike në Tiranë dhe, pjesërisht, në spitalet rajonale. Spitalet bashkiake mbeten me pajisje bazë, shpesh të trashëguara ose të ardhura nga donacione. Si pasojë, këto spitale bashkiake dhe ato rajonale ofrojnë shërbime të reduktuara dhe janë në praktikë pothuajse të braktisura, duke bërë që popullata të kërkojë shërbimin edhe jashtë kufijve. Si ilustrim, drejtuesi i spitalit “Isa Grezda” në Gjakovë, Hilmi Shala, tha se gjatë kësaj periudhe kanë regjistruar 42 lindje dhe se do t’u japin nënshtetësi kosovare.
Në spitalin e Hasit, 30 minuta larg Gjakovës, situata është ndryshe: i kthyer në spital ditor që prej vitit 2025, ai ofron shërbime të reduktuara pavarësisht protestave të personelit mjekësor. Me investime minimale, stafi ka tentuar të mbajë funksionale objektin dhe të ruajë higjenën. Valbona Peka, mami me mbi katër dekada punë në këtë spital, thotë se tani priten vetëm lindjet e thjeshta dhe se numri i lindjeve ka rënë ndjeshëm: nga disa qindra në vitet 1980, spitali tani përfundon vitin me lindje që numërohen me gishtat e dorës. Ajo raportoi se kulmi ishte rreth 650 lindje në vit në dekadën e 80-ëve, ndërsa aktualisht mund të jenë vetëm 6 dhe se në rast komplikacionesh pacientet nuk mbahet, prandaj drejtohen drejt spitalit të Gjakovës. Problemi përkeqësohet edhe nga mungesa e burimeve njerëzore; në Has nuk u gjetën mjekë nga Shqipëria.
Top Channel
