Çdo letër që vjen nga burgu nuk është thjesht një kërkesë, por një përballje e gjatë me një moment që nuk kthehet më pas. Jemi koshientë për veprat tona, e dimë që kemi gabuar shumë, por jemi penduar thellësisht dhe besojmë që e vuajmë çdo ditë. Kjo është historia e Rudina Kishtës.
Sipas dosjes, ngjarjet nisën pas një debati mes Rudinës dhe bashkëjetuesit të saj, i cili i kërkoi të largohej nga shtëpia. Për shkak të asaj kërkese, Rudina vuri zjarrin në rrobat dhe banesën e bashkëjetuesit, e cila u dogj plotësisht dhe u bë e pabanueshme. Bashkëjetuesi rrëfeu se Rudina e dogji banesën pasi u mërzit që ai nuk e çoi menjëherë te nëna e saj, dhe deklaroi: “Banesa është djegur komplet dhe është bërë e pabanueshme.”
Sociologia Entela Binjaku shprehu se kur një shoqëri jeton në varfëri, mungesa e mundësive sjell një revoltë të brendshme, ndërsa psikologia Almeida Xhaferri theksoi se gratë që kryejnë krime për shkak të presionit social përfshihen në shtresat e margjinalizuara, ku mungesa e oportuniteteve dhe mekanizmave mbështetës i ekspozon ato ndaj presioneve që mund të çojnë në sjellje kriminale.
Pas zjarrit, Rudina u largua bashkë me dy vajzat e saj të mitura. Në zonën pranë lumit Seman, një dëshmitar rastësor që po peshkonte gjeti një skenë dramatike: një nënë që tentonte t’i mbytte fëmijët. Dëshmitari deklaroi: “Ajo i futi vajzat në ujë dhe u përpoq t’ua mbante kokën nën ujë… unë hyra menjëherë për t’i shpëtuar…” Sipas dosjes, veprimet e nënës vazhduan dhe ajo tentoi sërish t’u afrohej fëmijëve, por ndërhyrja e të pranishmëve dhe policisë ndaloi tragjedinë. Në dokumente thuhet se “E pandehura ka ndërmarrë veprime të drejtpërdrejta për të shkaktuar vdekjen e dy të miturave, të ndërprera vetëm nga ndërhyrja e personave të tretë…”
Sot, nga qelia, Rudina shpreh pendesë. Krimi i kryer i ka kushtuar humbjen e lidhjes me fëmijët, një dënim që sipas tekstit nuk mund të justifikohet më. Top Channel.
