Andi Toromani, nga fshati Shilbater i Elbasanit, zotëron 500 rrënjë qershi të hershme për të kapur çmimin e dëshiruar, por mungesa e subvencioneve e detyron tregtarin të blejë qershi të huaj, sepse prodhimi vendas i jep më pak fitim. Ai inkurajon konsumatorët: “Konsumoni qershitë e tokës shqiptare dhe jo ato greke, është bio”.
Toromani thotë se, edhe kur tregtarët blejnë qershinë e tij, ata e shesin më shtrenjtë; 1 kg qershi shitet 150% më shtrenjtë nga vlera fillestare, çmim që lëpakëson fermerët dhe shkakton pakënaqësi tek konsumatorët. Ai sheh diferencë të madhe mes çmimit që merr dhe atij të tregut: “Kjo është një super qershi bishtshkurtër. Një kg qershi po e shes me 6 mijë lekë, por në Tiranë e shoh që shitet me 15 mijë lekë. Ky çmim i lartë e mban larg konsumatorin dhe për këtë arsye ne shesim më pak”, thotë ai.
Këto praktika tregtare dhe fitimet e pabarabarta e kanë detyruar 37-vjeçarin të jetojë mes fshatit të Elbasanit dhe qytetit Këln të Gjermanisë. Ai shpjegon se ka emigruar në Greqi dhe Itali dhe tani punon në ndërtim në Gjermani, por dëshiron të kthehet përgjithmonë në vendlindje dhe kërkon shërbime bazike për të punuar tokën: “Unë emigroj në Greqi, Itali dhe tani në Gjermani, ku punoj në ndërtim. Por sytë i kam këtu, dua të kthehem dhe kërkoj vetëm drita, ujë dhe rrugë. Nuk mund ta mbash pemën me bidona, ujitja kërkon sistem.”
Përveç çmimeve dhe mungesës së mbështetjes, prodhimin e ka ndikuar edhe klima: ekstremiteti i temperaturave përgjatë dimrit dhe pranverës ka sjellë më pak prodhim për fermerët e qershive. Në përmbledhje, fermeri përshkruan një kombinim problemi ekonomik, tregtar dhe infrastrukturor që vështirëson tregtimin e qershisë vendase dhe jetesën në fshat.
