Ministrja e Shtetit dhe Kryenegociatorja, Majlinda Dhuka, iu përgjigj Ministrit serb për Integrimin Evropian, Nemanja Starović, pas deklaratave të tij mbi lumin Ibër dhe çështjen e Kosovës. Dhuka e konsideroi metaforën e “kështjellës prej rëre” si një interpretim selektiv të Rezolutës 1244 të Këshillit të Sigurimit të OKB-së, dhe theksoi se rezoluta nuk rivendosi sovranitetin serb mbi Kosovën, por vendosi administrimin ndërkombëtar, largoi Forcat e Sigurisë Serbe dhe krijoi një proces politik për statusin e ardhshëm pa paracaktuar rezultatin.
Ajo iu referua opinionit këshillimor të Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë për deklaratën e pavarësisë së Kosovës, duke nënvizuar se gjykata konkludoi se deklarata nuk kishte shkelur të drejtën ndërkombëtare. Dhuka paralajmëroi se e drejta ndërkombëtare nuk duhet të citohet selektivisht dhe se historia nuk kthehet pas vetëm sepse Beogradi e priste një të tillë. Ajo theksoi se Shqipëria nuk ka pretendime territoriale ndaj Serbisë dhe se s’ka asnjë agjendë për një “Shqipëri të Madhe”, por për një “Evropë të Madhe” ku të përfshihen Shqipëria, Kosova dhe Serbia.
Ministrja hodhi poshtë narrativat e “Shqipërisë së Madhe” dhe “Serbisë së Madhe” dhe argumentoi se e ardhmja duhet të lidhet me integrimin evropian. Dhuka theksoi rëndësinë e Marrëveshjes së Brukselit dhe të Asociacionit të Komunave me Shumicë Serbe, duke nënvizuar se Shqipëria mbështet zgjidhjen e çështjeve të dakorduara brenda dialogut Kosovë–Serbi dhe në bashkëpunim me Bashkimin Evropian. Ajo theksoi rëndësinë e reciprocitetit në zbatimin e marrëveshjeve: “marrëveshjet janë pak a shumë si fqinjësia e mirë: funksionojnë dukshëm më mirë kur reciprociteti nuk trajtohet si një shtesë fakultative.”
Për çështjen konkrete të lumit Ibër, Dhuka rikujtoi kundërshtimin e Shqipërisë ndaj idesë që uji të përdorej si instrument presioni politik. Ajo u shpreh qartë: “Ibri duhet të mbartë ujin, jo pakënaqësi gjeopolitike.” Ministria theksoi se, nëse vendet e rajonit synojnë të ndërtojnë bashkë të ardhmen evropiane, themeli i bashkëpunimit duhet të jetë realiteti, jo “rëra”.
