Afrimi, i lindur në vitin 1969 në fshatin Peran të Podujevës, ka kaluar shumë sfida në jetën e tij. Ai rritet në një familje me vështirësi ekonomike, por mesazhi i prindërve për të të marrë më të mirën nga çdo situatë e shoqëron atë gjatë gjithë jetës. Pas një kohe në fshat, Afrimi vendos të emigrojë në Prishtinë për të ndërtuar një jetë të re. Ai fillon të punojë në ndërtim dhe aty takohet me Naxhihen. Çifti krijon një familje, por pas gjashtë viteve martesë, vijon që të presin fëmijën e tyre të parë, Krenarin.
Afrimi e kujton me shumë emocion ditën kur lindi Krenari, duke e përshkruar si ditën më të lumtur të jetës së tij. Ai investon në zhvillimin e djalit të tij, regjistron në kurs karateje dhe punon vazhdimisht për t’i siguruar një të ardhme më të mirë. Krenari arrin rezultate të shkëlqyera në garat e karatesë, duke u bërë kampion i Kosovës për moshat e reja.
Megjithatë, gëzimi i Afrimit ndalet kur fillon të ndiejë dhimbje të forta të duarve e këmbëve. Diagnostikimi përfundon me një tumor në shtyllën kurrizore dhe ai përballet me një operacion të vështirë. Edhe pse ndihet i frikësuar, përpiqet t’u japë forcë gruas dhe djalit të tij duke bërë shaka në ditën e operacionit. Pas një operacioni të gjatë, rezultati është i tmerrshëm – Afrimi mbetet i paralizuar dhe nuk mund të ecë më.
Tani, ai është nën kujdesin e djalit të tij 15-vjeçar, Krenarin, i cili me shumë përkushtim kujdeset për të, duke e ndihmuar në aktivitete të përditshme. Afrimi, që prej asaj dite, nuk ka mundur të punojë më dhe jetojnë me një pension invalidi prej 120 eurosh. Ai ndjen një ndjenjë të thellë pafuqie përballë situatës dhe shpesh shqetësohet për të ardhmen e djalit. Luften e tij dhe të familjes e përshkruan si një sfidë për t’u përballur me shpresë, duke lënë gjithmonë vend për lutje për mirëqenien e djalit të tij.
