Paolo Maldini rrëfeu prapaskenat e mandatit të tij 16-ditor si drejtor teknik i Kombëtares së Italisë, që përfundoi me dorëheqjen pas mosmarrëveshjeve me drejtuesit e rinj të FIGC-së, kryesisht për ndryshimin e marrëveshjeve fillestare dhe të mënyrës së zgjedhjes së trajnerit. Ai tha se nuk kishte interes personal për postin, por pranoi ofertën e presidentit të ri Giovanni Malagò për t’u angazhuar në një projekt të gjerë që synonte rindërtimin e futbollit italian, duke përfshirë rolin e presidentit të Club Italia.
Maldini shpjegoi se marrëveshja fillestare parashikonte që ai të zgjidhte trajnerin dhe Malagò të jepte miratimin; kur kjo u ndryshua dhe presidenti vendosi se do të bënte vetë zgjedhjen e trajnerit, ai dhe Leonardo refuzuan të firmosnin kontratën dhe dhanë dorëheqjen. Në planin e tyre drejtori teknik do të ishte hallkë mes trajnerit dhe drejtuesve të federatës, me një projekt afatgjatë të ndarë në dy drejtime: zhvillimin e talenteve dhe përgatitjen për rezultatet e menjëhershme, përfshirë përballjet e afërta në Nations League.
Kandidatët e parë për stolin e trajnerit ishin Andrea Pirlo, Daniele De Rossi dhe Fabio Grosso. Sipas Maldinit, një marrëveshje lidhur me zgjedhjen e Malagòs e pengoi kontaktin me trajnerët aktivë të Serie A-së, çka përjashtoi De Rossin dhe Grosson dhe çoi drejt Pirlos. Maldini konfirmoi kontakte me Carlo Ancelottin dhe bisedime të avancuara me Pep Guardiolan, i cili ishte pranë pranimit por refuzoi për shkak të lodhjes dhe nevojës për pushim pas viteve intensive në Premier League; çështja e pagesës nuk ishte problem.
Maldini pranoi se lidhja e Pirlos me një kompani ruse bastesh ndikoi në perceptimin publik, por nuk përbënte pengesë ligjore dhe Pirlo kishte ofruar ta ndërpriste lidhjen. Ai pohoi se pretendimet për konflikt interesi me djemtë e tyre ishin të parëndësishme ligjërisht, duke nënvizuar se rregulli ishte hequr në 2019; Christian Maldini tani punon si skaut.
Maldini identifikoi probleme strukturore: mungesë talentesh, mbivendosje taktike në akademi, stadiume e qendra sportive të amortizuara dhe nevojën për ndryshime rregullatore dhe investime në trajnerët e moshave. Ai vlerësoi se rindërtimi do të kërkonte 8–10 vjet, edhe pse duhej arritur performancë e menjëhershme. Intervista përfundon me përmendjen e humbjes së mikut dhe bashkëlojtarit Franco Baresi, të cilin Maldini e përshkroi si model lidershipi.
