Autori rikthen shqetësimin për Pazarin e Gjirokastrës: ndërsa fasada historike ruhet, dyqanet brenda duken të mbushura me mallra të importuara, kryesisht nga Turqia dhe Kina, dhe jo me artizanatë vendase. Një lexues i administratës i kishte replikuar me fotografinë e një vijeze artizane, duke thënë “Auron, pse e sheh gotën bosh? Ne kemi artizanë në Pazar.” Autori pranon se artizanë ekzistojnë, por thekson se janë përjashtim dhe jo rregull.
Pas një vëzhgimi të thjeshtë në terren, ai numëron rreth 140 njësi tregtare në Pazar (përfshirë ato pas Prefekturës). Nga këto, vetëm 8–9 lidheshin realisht me zanatet tradicionale: një qëndistare, një gurëgdhendës, një dru-gdhendës e një gjysmë (e pa regjistruar), tre zonja që merren me kostume, një zonjë me qilima, një vajzë që prodhon sapun shtëpie dhe një zonjë që përgatit kafen tradicionale të Gjirokastrës. Përveç tyre, dominon tregtia e suvenireve të huaja, kafetë me karrige në rrugë dhe mallra pa lidhje me traditën shqiptare, shpesh të vulosura me shënimin “Albania”.
Autori nxjerr shifrën simbolike: nëse vetëm 8–9 nga 140 njësi janë artizanatë, atëherë tradita zë më pak se 6% ndërsa tregtia mbi 90%. Problemi, argumenton ai, nuk është thjesht statistikë, por thelbësor: Pazari duhet të jetë një institucion kujtese ku zanatet jetojnë si profesion e jo të ekspozohen si relike. Administrimi aktual, sipas tij, ka dështuar. Projekte si ai i Fondit Shqiptaro-Amerikan (AADF) që krijuan një bord administrimi TID nuk kanë prodhuar rezultate konkrete: mungojnë artizanët e rinj, shkollat e zanateve dhe ide serioze për ta kthyer turizmin në vlerë monetare për banorët.
Për pasojë, autenticiteti pakësohet ndërsa turistët shtohen. Autori propozon se me pak vullnet dhe përkushtim mund të hapeshin shkolla artizanati, të tërhiqej rinia dhe të ndërtohej marka e vërtetë “Made in Albania”. Por institucionet dhe investitorët kanë zgjedhur zgjidhjen më të lehtë: fasadën. Në përfundim, ai pranon se pavarësisht disa pika uji, shpresa është e hollë — një gotë që askush nuk duket se do ta mbushë.
