Dhuna ndaj publicistit Ilir Demaliaj paraqitet si një ngjarje shqetësuese jo vetëm për faktin e sulmit fizik ndaj një qytetari, por edhe për reagimet që ka nxitur një pjesë e opinionit publik. Shumë komente online tregojnë mungesë dëshmimi dhe madje kënaqësi për ndëshkimin e tij, në vend të dënojtes së dhunës dhe shprehjes së empatisë. Para se të jenë të qarta të gjitha rrethanat dhe përgjegjësitë ligjore, autori thekson se dhuna ndaj një personi nuk mund të relativizohet, të justifikohet apo të festohet, pavarësisht bindjeve, qëndrimeve apo mënyrës së shprehjes së viktimës. Liria e shprehjes, sipas tekstit, nuk mbron vetëm mendimet që pëlqehen; ajo garanton të drejtën për të dëgjuar edhe atë që kundërshtohet.
Autori shpreh shqetësim mbi “normalizimin” e dhunës dhe krijimin e një klime ku kundërshtimi i dhunës duket i pazakontë. Fillimisht kjo prirje manifestohet në debatet televizive, ku fyerjet, etiketimet dhe demonizimi i kundërshtarit trajtohen si formë debati. Më pas modeli përhapet në rrjetet sociale, ku anonimati ul pragun e përgjegjësisë dhe gjuha bëhet edhe më agresive. Sipas tekstit, kjo “fjala e fundit që shkruhet e para në tastierë” e përshpejton kalimin nga ofendimi online në veprime të dhunshme në rrugë, dhe përvoja e të dëgjuarit në hapësira publike tashmë nuk mund të ndahet nga normalizimi i dhunës online.
Mesazhi kryesor është se asnjë shoqëri nuk bëhet më e lirë, më e mirë apo më demokratike kur gravitet drejt idesë se grushti mund të jetë një formë komunikimi. Dhuna ndaj një publicisti është paralajmërim se nesër viktimë mund të jetë çdo individ — politikan, aktivist, mjek, profesor, fqinj — thjesht për shkak të një fjale që nuk pëlqehet. Prandaj distancimi dhe dënimi i dhunës duhet të jetë mbi simpati personale: një princip që mbron të gjithë dhe që, sipas tekstit, dallon njeriun nga kafsha. Nëse fillohet të duartrokitet dhuna ndaj të pakëndshëmve, sipas paralajmërimit, është hapi i parë drejt një shoqërie ku askush nuk ndihet më i sigurt.
