Biografia e gazetares politike Catherine Nay sjell detaje të panjohura nga fëmijëria e Emmanuel Macronit, marrëdhëniet vendimtare me dy gra – gjyshen Manette dhe bashkëshorten Brigitte – dhe rrëfimin e lidhjes së pazakontë të presidentit me të. Autori ka zhvilluar intervista me vetë Macronin, me Brigitte-n dhe persona që e njohin që në fëmijëri, dhe përshkruan një portret të liderit francez si një njeri me inteligjencë të jashtëzakonshme, por të izoluar dhe me vështirësi për të pranuar kritikat.
Macron, i cili sipas librit është 48 vjeç, i është referuar vetes me fjalët: “Unë jam ende fëmijë. Nuk kam qenë kurrë adoleshent. Nuk më pëlqejnë adoleshentët. Nuk i kuptoj ata. Gruaja ime i kupton”. Sipas Nay, personaliteti i tij u formua kryesisht nga dy figure femërore: gjyshja Manette, ish-drejtoreshë shkolle me karakter autoritar, dhe Brigitte, 24 vjet më e madhe se ai.
Manette luajti rol të fortë në edukimin e tij, duke e mbajtur të përqendruar te studimet dhe duke kufizuar kontaktet me bashkëmoshatarët. Një episod i përmendur tregon se kur Macron ishte 14 vjeç dhe nisi të shfaqte interes për vajzat, gjyshja u zemërua; ai rifitoi miratimin e saj vetëm pasi premtoi se nuk do të takohej më me to. Autores i theksohet se lidhja me gjyshen ishte më e ngushtë sesa me prindërit; sipas Brigitte-s, ndikimi i Manette vazhdon të jetë prezent te Macroni: “Emmanuel ende nuk e ka varrosur gjyshen e tij. Ai as nuk e ka zëvendësuar atë. Duhet t’i nënshtrohet psikoanalizës”, i ka thënë ajo Nay.
Një pjesë e rëndësishme i kushtohet marrëdhënies me Brigitte, e cila nisi kur Emmanuel kishte 15 vjet dhe ajo 39; atëherë Brigitte ishte mësuese teatrore, e martuar dhe nënë e tre fëmijëve, ndërsa Macron ishte shok klase me një nga fëmijët e saj. Libri thotë se Macroni mori iniciativën, i propozoi për të shkruar së bashku një dramë dhe se, kur Brigitte e pyeti nëse dëshironte fëmijë, ai u përgjigj: “Jo, dua që ti të kujdesesh vetëm për mua”.
Nay përshkruan Macronin si të guximshëm dhe të bindur për drejtësinë e vendimeve të tij; ky vetëbesim e ndihmoi të bëhej presidenti më i ri i Francës që nga Koha e Napolonit, por sipas autores është kthyer në pengesë për autokritikën. Ajo vë në dukje mungesën e introspeksionit, duke sjellë si shembull vendimin për shpalljen e zgjedhjeve të parakohshme parlamentare në 2024, që solli humbjen e shumicës parlamentare dhe periudhë paqëndrueshmërie politike. Libri përdor dëshmi dhe episode nga jeta private për të shpjeguar sesi përvojat e fëmijërisë, marrëdhëniet familjare dhe vetëbesimi kanë ndikuar në formimin e tij si figurë politike.
