Gazetari Lirim Dullovi reagoi ashpër ndaj zhvillimeve të fundit politike, duke shprehur shqetësim për, siç thotë ai, tendencat drejt zbehjes së identitetit kombëtar shqiptar në Maqedoninë e Veriut. Ai nis krahasimin me arbëreshët e Italisë, të cilët, pas mbi 500 vjetësh larg trojeve, kanë ruajtur gjuhën, kulturën, traditat dhe identitetin, madje me mbishkrime dygjuhëshe në komunat ku jetojnë. Kundër këtij modeli, Dullovi vë në dukje shenja të mosruajtjes së elementeve kombëtare mes shqiptarëve në Maqedoni.
Si shembuj të kësaj ai përmend Kongresin e parë të VLEN-it, ku sipas tij nuk u këndua himni kombëtar shqiptar, dhe një tubim parazgjedhor në Tetovë ku mungoi flamuri kombëtar. Ai citon edhe përhapjen e narrativës që gjuha shqipe “nuk është zyrtare”, pa dhënë shpjegim pse ajo nuk po zyrtarizohet tani që përfaqësuesit që mendohet se mund ta bëjnë janë në pushtet. Sipas tij, e gjithë kjo u ngulitur në një ngjarje që u quajt “bërje historie” dhe u bë para figurës së përmendur si “Albin baba”.
Dullovi akuzon realizimin e një projekti që ai e quan “3A”: krijimin e një tipi shqiptari të ndryshëm nga ai i Kosovës dhe Shqipërisë, “një shqiptar pa gjuhë, pa flamur dhe pa himn”. Ai vë në kontrast arbëreshët, të cilët i përshkruan si të krishterë, me ata që, sipas tij, shfaqen si myslimanë të devotshëm dhe nuk lënë xhuma pa u fotografuar në vendin e parë. Nga kjo kontrastim lind pyetja e tij për burimin e “neverisë” ndaj gjuhës, flamurit dhe himnit shqiptar — a vjen nga feja, apo nga shtrembërimi i saj që e vendos në konflikt me identitetin kombëtar.
Dullovi kujton rrëfimet e pleqve për shpërnguljet historike dhe rol të disa hoxhallarëve që inkurajuan largimin drejt Anadolisë, duke përdorur fenë për të fshehur misionin e zbrazjes së trojeve. Ai përfundon me një pyetje retorike mbi drejtimin që po e marrin këta që “po bëjnë historinë”.
