Në rrugët e Gjirokastrës, çdo mëngjes shfaqet figura e Rushit Kushos, i njohur si gazetashitësi i fundit i qytetit, që mban në duar gazetat e ditës. Për më shumë se dy dekada ai vazhdon të ushqejë këtë traditë, duke u përballur me vështirësitë e kohës dhe të jetës. Edhe pse është pjesërisht i verbër, Rushiti përshkon kilometra të tëra në këmbë për t’u çuar qytetarëve lajmet e ditës, dhe kjo përcakton rutinën e tij të përditshme.
Me një përkushtim dhe këmbëngulje që e ruan prej vitesh, ai nuk ka hequr dorë nga puna, pavarësisht sfidave personale dhe ndryshimeve në tregun e medias. Rushiti kujton se vitet e para të punës ishin krejt ndryshe: interesi për gazetat ishte i madh dhe numri i kopjeve të shitura çdo ditë ishte shumë herë më i lartë. Tani, me përhapjen e internetit dhe rrjeteve sociale, kërkesa për gazetat print ka rënë ndjeshëm.
Sot ai merr në dorë jo më shumë se 15 gazeta në ditë, kopje që shpesh mbeten të pashitura. Kjo ndryshim në vëllimin e punës pasqyron transformimin e mënyrës së informimit të qytetarëve dhe vështirësitë në ruajtjen e një zanati që dikur ishte i përhapur. Megjithatë, Rushiti vazhdon të dalë çdo mëngjes për të ofruar gazetat, duke mbajtur një lidhje fizike dhe të drejtpërdrejtë midis botimeve dhe lexuesve të pakët që ende i kërkojnë.
Prania e tij në rrugë të jep një pamje të vazhdimësisë së një tradite që po ndryshon. Pa u shkëputur nga puna, ai përballet çdo ditë me faktin që shumë nga kopjet që sjell nuk gjenden blerës, por kjo nuk e ka ndalur të vazhdojë detyrën që ka mbajtur për dekada. Në një realitet gjithnjë e më digjital, figura e Rushit Kusho shfaqet si një element i njohur dhe i veçantë i qytetit të Gjirokastrës, që mbart historinë e një zanati në tkurrje dhe përpjekjen personale për ta mbajtur atë gjallë.
