Gabriele Gravina, presidenti në largim i Federatës Italiane të Futbollit (FIGC), shpjegoi se dorëheqja e tij pas dështimit të Italisë në playoffin e Botërorit 2026 ishte një vendim personal dhe i drejtë, që nuk erdhi nën presion. Ai pranoi se iu kishte premtuar tifozëve pjesëmarrjen në botëror, premtim që nuk arriti ta mbante, dhe e konsideroi dorëheqjen si një akt përgjegjësie për të mos ekspozuar më tej FIGC-në përballë “histerisë institucionale”. Megjithatë, Gravina deklaroi se nuk e sheh veten si të dështuar në tërësi; për episode të veçanta po, por kur vlerëson aktivitetin dhe projektet e realizuara, ai e cilësoi Federatën ndër më të vlerësuarat në Evropë.
Ai adresoi edhe mundësinë e vendosjes së FIGC-së nën administrim, duke shprehur kundërshti të prerë. Sipas tij, italianët i atribuojnë federatës përgjegësi që nuk i takojnë, pasi ekziston konfuzion ndërmjet roleve të federatës, kampionateve dhe ligave. Gravina theksoi se mungesa e pjesëmarrjes në Botëror ka qenë rast i përsëritur, por skema e kritikës është e njëjtë: gjetja e një preteksti për të fajësuar. Ai paralajmëroi se nuk mund të nisë një mekanizëm reformash pa konsensus dhe se vënia nën administrim do të cenonte autonominë e sportit, statutet dhe marrëdhëniet me UEFA-n dhe FIFA-n. Gravina pranoi se politika ka një lidhje të ngushtë me sportin — si ekonomi, identitet dhe kulturë — por insiston se autonomia duhet respektuar, edhe pse politikanët kanë interes për fushën sportive.
Në lidhje me konkurrimin për postin e tij, ai përmendi se Malagò dhe Abete janë drejtues të shkëlqyer, por se ai ka marrë përsipër të mos mbështesë asnjërin prej tyre. Përfshirjet e tij në politikë i pohon si orientim të qendrës me tendencë nga e majta; tha se bën politikë, por nuk kandidoj. Gravina vlerësoi Gennaro Gattuson si “njeriun e duhur” dhe më të mirin për të rikthyer lidhjen e lojtarëve me fanellën, por pranoi se mungoi rezultati sportiv.
