Autori nxjerr si mesazh kryesor nevojën për të dëgjuar: njeriu i mençur duhet të flasë, por mbi të gjitha të dëgjojë, sepse mungesa e dëgjimit çon në gabime afatgjata. Ai vëren se kombi kërkon llogari për katër dekadat e paskomunizmit dhe se protesta në sheshe është një shprehje legjitime dhe historike e këtij pakënaqësie; megjithatë pushtetarët nuk po e dëgjojnë, përpiqen t’i minimizojnë si komplot ose “pelikanizojnë” protestën, dhe dëgjojnë vetëm atë që u konvenon.
Në librin e tij “Shoqëria Periferike” autori paralajmëroi se disa ndryshime që shfaqen si të mira janë “pilula me helm”, bomba me shpërthim të vonshëm, dhe numëron pasojat që tashmë po shfaqen: remitancat e emigrantëve, edhe pse të dukshme si fitime, dëmtojnë ekonominë vendase; çlirimi nga puna e detyruar rrezikon të prodhojë papunësi dhe humbje të etës së punës; ikja nga fshati drejt qyteteve të mëdha do të sjellë mjerim urban, humbje identiteti, mjedis të ndotur dhe braktisjen e pasurive natyrore.
Ai kritikon transferimin dhe shfrytëzimin e pronave të trashëguara për shpenzime momentale, si dhe privatizimet masive të pronave publike që, pas fitimeve të para, mund të lënë arkat e shtetit bosh. Dhënia e apartamenteve të këqija nga koha e komunizmit dhe gëzimi i shpejtë për pronësim do të rezultojë, sipas tij, me amortizim dhe mungesë banesash për brezat e ardhshëm. Modelet e ekonomisë supeliberale që lejuan hapjen masive të universiteteve, mediave, farmacive e dyqaneve krijuan një ofertë të tepruar që falimenton konkurrencën dhe bizneset.
Autori përmend edhe rastet e prishjes së shtëpive për të ndërtuar kulla, ku pronarët fitojnë dyqane dhe garazhe pa treg për t’i mbushur. Përfundimi i qëndrueshëm është se përgjegjësia është vetëfajësimi: qytetarët dhe qeveritë nuk dëgjuan paralajmërimet dhe tani vuajnë pasojat e zgjedhjeve të tyre. Ai përfundon me pyetjen retorike kur do të mësojmë të dëgjojmë, duke paralajmëruar se mosdëgjimi është hapi i parë drejt greminës.
