Marjana Koçeku njoftoi largimin nga Partia Socialiste e Shqipërisë dhe vijimin e mandatit si deputete e pavarur. Pesë ditë përpara këtij njoftimi, ajo publikoi një reflektim mbi përvojën e saj në zhvillimin e një bujtine familjare në veri të vendit, ku rrëfen restaurimin e një kulle të vjetër dhe përdorimin e një ene tradicionale gatimi si element qendror i pritjes së vizitorëve.
Ajo tregon se hapja e bujtinës, pesë vjet më parë, u financua pjesërisht me një hua prej 2,000 eurosh nga një kushëri; rreth 1,000 euro shkuan për izolimin e lagështirës që kishte dëmtuar muret, ndërsa pjesën tjetër e ktheu. Nuk ndërhyri shumë në strukturë dhe ruajti sende tradicionale, përfshirë një enë gatimi më të vjetër se mosha e saj. Qëllimi ishte t’i jepte kësaj eneje një mision të ri: të shërbente për vizitorë të huaj dhe jo vetëm për përdorim familjar.
Sipas saj, gjatë pesë viteve enëja ka shërbyer për rreth 25,000 vizitorë, përtej përdorimeve tradicionale si dasma, ngjarje mortore dhe pajtime gjaqesh. Ajo përmend se kjo përvojë e ka shoqëruar në dështime e suksese ekonomike dhe beson se bashkëpunimi i komunitetit rreth objekteve të tilla mund t’i mbulojë më mirë nevojat e vizitorëve sesa investimet e mëdha të turist-objekteve moderne.
Koçeku shpreh gjithashtu mosbesimin e saj ndaj formës së resortit; thotë se nuk ka shkuar kurrë në një resort dhe nuk pret të shkojë, duke e konsideruar atë një botë të stisur, të kontrolluar dhe të tejsterilizuar që përjashton ritmin autentik të vendit. Ajo pranon që një kategori njerëzish preferon përvojat e tilla dhe është e gatshme të paguajë për to.
Si deputete, një nga synimet e saj ka qenë të mbështesë sipërmarrjet e vogla kreative në turizëm, me investime të vogla që shpesh përkthehen në suksese më të mëdha. Ajo argumenton se një kullë e vjetër, një enë e thjeshtë e djegur nga zjarri dhe një sofër e thjeshtë mund të kontribuojnë më shumë për shpirtin e turizmit se investime milionëshe pa lidhje të drejtpërdrejtë me vendin.
