Manastiri i Shën Marenës, i vendosur rreth dy orë larg Pogradecit në fund të një rruge të dëmtuar dhe pa sinjalistikë, është një nga monumentet më të veçanta të trashëgimisë kulturore dhe fetare në zonë. Kisha, ndërtuar rreth shekullit XVIII, ruan afresket e ikonografit Konstandin Shpataraku, ndërsa muret dhe çdo detaj dëshmojnë për vlerat artistike dhe shpirtërore të monumentit. Gjatë udhëtimit rruga është e vështirë, sinjali i telefonit herë pas here humbet dhe automjetet avancojnë ngadalë, por heshtja e vendit shuan lodhjen kur shfaqen muret e manastirit.
Prifti Athanasios Prifti, i cili kujdeset prej vitesh për manastirin, thotë se festa e Shën Marenës kremtohet më 17 korrik sipas kalendarit të ri dhe më 30 korrik sipas atij të vjetër, dhe se komuniteti feston të dy datat. Gjatë festave oborri mbushet me besimtarë nga Pogradeci, Korça, Librazhdi dhe fshatrat përreth; disa ndezin qirinj, të tjerë marrin pjesë në meshë, ndërsa shumë qëndrojnë në heshtje. Një familje nga Kreta ka udhëtuar qindra kilometra për ta vizituar manastirin, duke qenë shembull i vlerësimit nga vizitorë të largët.
Manastiri ka pësuar vjedhje dhe dëmtime: ikonostasi është vjedhur, ndërsa një pjesë e konakëve u dëmtua nga zjarri në vitin 2023. Drejtoresha e Drejtorisë Rajonale të Trashëgimisë Kulturore në Korçë, Amarda Cici, thotë se projekti i restaurimit është miratuar dhe ndërhyrja do të shtrihet në gjithë kompleksin. Afresket murale kanë mbetur pothuajse të paprekura; specialistët kanë kryer inspektimet dhe po përgatisin ndërhyrjet restauruese për t’i ruajtur pas më shumë se dy shekujsh.
Në oborr ndodhen edhe konakët, ndërtuar në vitin 1925 nga prifti i Llëngës, Dhimitër Kokonozi (më vonë Damian Kokoneshi). Një element i veçantë i kishës janë dy djepët prej druri, që lidhen me një traditë lokale: prindërit sjellin fëmijë të sëmurë dhe grave pa fëmijë për t’i përkundur, duke u lutur. mungesa e sigurisë është problem i vazhdueshëm — nuk ka roje dhe kërkesat për rehati mbeten pa përgjigje — por sipas priftit sfida më e madhe mbetet rruga. Manastiri ka përballuar pushtime, grabitje, zjarr dhe mungesë investimesh, por vazhdon të qëndrojë në këmbë.
