Brenda një harku të shkurtër kohor, studentët arritën të vendosnin për fatin e tyre dhe të shprehnin ëndrrën për një Shqipëri demokratike. Studentët e vitit 1990 u ngritën në revoltë si pasojë e mohimit të lirisë dhe të një sistemi diktatorial që kishte ndrydhur ëndrrat, mendimet, lëvizjen dhe dëshirat e të rinjve dhe të gjithë shqiptarëve. Revolta e asaj periudhe kishte një qëllim të përbashkët: përballjen me regjimin komunist. Ajo nisi, ndër të tjera, në Institutin e Lartë të Arteve dhe u theksua nga vizitat e përfaqësuesve të regjimit te studentët. Studentët kërkonin të dinin pse, nëse Shqipëria paraqitej si një fanar për botën, atyre u pengoheshin lëvizjet e jeta e jashtme — për shembull përmes mosdhënies së pasaportave.
Lëvizja e Dhjetorit të 1990 karakterizohej nga një zë i përbashkët dhe nga vendosmëria për t’u përballur me udhëheqjen më të lartë të kohës, përfshirë adresimin ndaj Ramiz Alisë; përzgjedheshin zërat më protagonistë të asaj kohe për të çuar përpara kërkesat. Teksti vë edhe kontrastin me mobilizimin studentor të “36 viteve më vonë”, ku liria formale nuk mjafton për të shuar revoltën aktuale, e cila ka rrënjët e saj në protestën e vitit 2018.
Në emisionin “Exclusive” me Rudina Muçën, Blendi Gonxhe krahasoi dy periudhat dhe theksoi se, ndryshe nga Dhjetori i 1990, sot dialogu duhet konsideruar rruga e vetme për të arritur rezultate në një shoqëri demokratike. Ai argumenton se ulja në tryezë nuk është tërheqje nga kërkesat, por mundësi për t’i avancuar ato dhe për të realizuar aspiratat e të rinjve. Gonxhe nënvizon se vendi është në një situatë lirie të plotë dhe se dialogu duhet të jetë sa më i shpejtë dhe pa kushte, si hap drejt realizimit të ëndrrës europiane dhe si diçka që do t’i bëjë krenarë ata që do të shkruajnë historinë.
