Marrëveshja kornizë midis SHBA-së dhe Iranit synon të lejojë kontroll ndërkombëtar mbi programin bërthamor iranian dhe IAEA shpreson të rifillojë shpejt inspektimet, por kohëzgjatja mbetet e paqartë. Drejtori i IAEA, Rafael Grossi, thotë se rifillimi i inspektimeve parashikohet në marrëveshje, ndërsa zyrtarët iranianë janë më të rezervuar: zëvendësministri i Jashtëm Kasem Gharibabadi shprehu se çështja e aksesit ndërkombëtar mund të shqyrtohet vetëm brenda një marrëveshjeje përfundimtare me SHBA dhe pas përparimit në heqjen e sanksioneve, ndërsa ambasadori i Iranit në Gjenevë tha se Teherani ende nuk ka dhënë pëlqimin për rikthimin e inspektorëve.
Ekspertët vlerësojnë se kontrolli gjithëpërfshirës është teknikisht i realizueshëm, sepse pasurimi i uraniumit kërkon impiante të mëdha dhe mijëra centrifuga, çka e bën të vështirë fshehjen e tij. Radiokimisti Georg Steinhauser dhe politologu Hessam Habibi Doroh theksojnë se monitorimi teknik mund të vendosë nëse një program është civil apo ushtarak, por theksi qëndron te niveli i aksesit që do t’i lejohet IAEA-së. Habibi Doroh vlerëson si pozitive rikthimin e debatit për inspektimet në Iran, por paralajmëron për rezerva politike të forta: një ligj i parlamentit iranian ka kufizuar bashkëpunimin me IAEA-në dhe ka zëra të fuqishëm që kundërshtojnë inspektimet e gjera.
Që nga sulmet kundër objekteve bërthamore iraniane në qershor 2025, IAEA nuk ka inspektuar impiantet kryesore të pasurimit dhe mbështetet kryesisht në imazhe satelitore, ndaj nuk mund të verifikojë nëse pasurimi është ndërprerë, vendndodhjen e rezervave ose numrin e centrifugave në funksion. Sipas IAEA-së, Irani zotëron rreth 440 kilogramë uranium të pasuruar në rreth 60 për qind, një masë që pas pasurimit deri në 90 për qind mund të mjaftonte për disa armë bërthamore; Teherani mohon synimet ushtarake dhe thotë se programi ka qëllime civile.
Analizat paralajmërojnë se IAEA “praktikisht e ka humbur kontrollin” dhe se rindërtimi apo zhvendosja e aktivitetit pas sulmeve nuk përjashtohet. Në përfundim, mundësia e një mbikëqyrjeje të besueshme varet më shumë nga gatishmëria politike e Iranit për t’i lejuar inspektorët se sa nga kapacitetet teknike të IAEA-së.
