Kaluan 17 vjet nga shpallja e Republikës së Kosovës, por vendi është futur në një cikël të rëndë krize. Që nga shkurti i vitit të kaluar janë mbajtur tri herë zgjedhje të përgjithshme; ish-kryeministri dhe komandant çlirimtar nën akuzë për krime lufte; ndërsa një nga kundërshtarët e tij kryesorë politikë, së bashku me klasën politike, kanë prodhuar ngërç institucional dhe një qeverisje me legjitimitet të paplotë. Vullneti i votuesit ka sjellë tre mandate rresht për Albin Kurtin, por qeverisja është kushtëzuar nga ndarja e pushteteve me opozitën. Konflikti karakterizohet nga një kokëfortësi që kërcënon të shkatërrojë institucionet për të shmangur hyrjen e palëve të tjera në pushtet.
Autori vë në dukje se në një kompromis vendosin numrat, por edhe nevoja, morali dhe domosdoshmëria; ndërsa ultimatumet dhe barrikadimi shërbejnë si dëm ndaj vetë Republikës. Mungesa e aftësisë për të formuar qeveri nuk është thjesht rast; është tregues i deformimit të një klase politike që kërkon pushtetin si qëllim në vetvete, jo si mjet për të shërbyer shtetit. Ndërkohë që kriza ka precedentë edhe në vende të tjera evropiane, për Kosovën, me problemet ekzistenciale të njohjes ndërkombëtare, mungesa e legjitimitetit konsumohet si një dëm kombëtar.
Kriza mund të kulmojë në kolaps të plotë në vjeshtën e këtij viti, duke shkaktuar dëme në demokraci, ekonomi dhe marrëdhëniet me partnerët ndërkombëtarë. Thirrjet e përsëritura të Shteteve të Bashkuara dhe Bashkimit Evropian për zgjidhje deri tani kanë qenë të paefektshme përballë luftës për pushtet. Shqipëria zyrtare ka qëndruar kryesisht e heshtur, duke mbajtur një barrierë të butë ndër marrëdhëniet me Prishtinën, ndërkohë që vëzhgon ndërhyrjet e njohura si brutale të njerëzve të Kurtit në skenën politike vendase.
Autorit i mbetet shpresa. Ai shpreson që deri në shtator drejtësia të vendoset dhe persekutimi penal ndaj Hashim Thaçit dhe tre komandantëve të tjerë të marrë fund me pafajësinë e tyre, dhe se pas kësaj do të nisë një luftë politike për të çliruar Kosovën nga egoizmat e pushtetit dhe për të rivendosur një klasë politike më të përgjegjshme. Sipas tekstit, Kosova nuk meriton poshtërimin e mosqeverisjes së gjatë; shqiptarët meritojnë më shumë se të jetojnë nën makthin e ambicies dhe arrogancës së politikanëve, të cilët përfundimisht do të shndërrohen në një paragraf përbuzës në histori.
