Në Shqipëri dita e diel, që zakonisht lidhet me pushimin dhe reflektimin, nuk po përjetohet si një kohë cilësore dhe e domosdoshme për njeriun. Ngjarja në Durrës, ku dy fëmijë humbën jetën e një i plagosur lufton për mbijetesë, tronditi komunitetin: një aktivitet i zakonshëm si loja përpara shtëpisë u kthye në rrezik fatal për shkak të një makine me shofer të dehur dhe dështimit të sistemit që nuk e parandaloi këtë të paralajmëruar. Përveç fakteve konkrete, autori ngre pyetjen më thelbësore “pse?”, duke e paraqitur ngjarjen jo vetëm si një dështim individual, por si simptomë të një fenomeni shoqëror.
Teksti lidh këtë fenomen me probleme strukturore: mungesën e besimit te institucionet, përhapjen e mediokritetit në strukturat shtetërore, drejtësinë selektive, nivelin e ulët arsimor dhe mungesën e meritokracisë. Këto shkaqe krijojnë një klimë frustrimi, e shfaqur në gjuhë, sjellje arrogante dhe mënyrën si njerëzit i shohin njëri-tjetrin. Kur hallkat e zinxhirit të funksionimit dështojnë, shoqëria nuk arrin të kanalizojë energjitë në mënyrë konstruktive dhe ato shpërthyen në forma destruktive.
Përballë përsëritjes së tragjedive, shqetësimi kryesor është normalizimi i kaosit: shkatërrimi, mjerimi, varfëria dhe dehumanizimi që bëhen të zakonshme. Kur masakra kalojnë me zhurmën e madhe mediatike brenda pak ditësh dhe lajmi “mbyt” lajmin, lind indiferenca dhe harresa, që krijojnë terrenin për përsëritje. Kështu, ngjarje të tilla nuk vlerësohen si leksione, por harrohen.
Autori vë në diskutim konceptin e shoqërisë: a jemi një bashkësi me përgjegjësi të përbashkëta apo individë që përpiqen të mbijetojnë veç e veç? Fëmijët humbën jetën jo vetëm nga përplasja, por edhe për shkak të rënies së vlerës së jetës, normalizimit të rrezikut, indiferencës graduale të sistemit dhe heshtjes para shkeljeve të ligjit. Durrësi shihet si pasqyrë dhe sinjal se shoqërisë i duhen masa për vendosjen e rregullit dhe ndërgjegjësimin; nëse nuk ndryshon, tragjeditë mund të jenë edhe më të mëdha.
