Dy raste në Shtetet e Bashkuara kanë rikthyer debatin mbi dënimin me vdekje, duke ngjallur pyetje për sigurinë e procedurave, transparencën institucionale dhe kufirin midis drejtësisë dhe spektaklit publik. Njëra çështje përqendrohet te Christa Pike, e dënuar për vrasjen e Colleen Slemmer në 1995; tjetri lidhet me Nidal Malik Hasan, ish-psikiatrin ushtarak të dënuar për sulmin në Fort Hood në 2009, për të cilin është diskutuar mundësia e transmetimit të ekzekutimit.
Christa Pike, 50 vjeçe, u dënua me vdekje për vrasjen e studentës 19-vjeçare Colleen Slemmer. Sipas raportimeve mediatike, ekzekutimi i saj në Tenesi, i planifikuar për 30 shtator, nuk përfundoi siç ishte parashikuar. Raportohet se i janë dhënë dy doza pentobarbital, por Pike ka mbijetuar procedurën. Ky incident ka rikthyer vëmendjen te problemet që janë evidentuar ndër vite gjatë përdorimit të injeksioneve vdekjeprurëse në SHBA.
Rasti i Nidal Malik Hasan ka nxitur debate të reja pas raportimeve për një transmetim të mundshëm të ekzekutimit të tij. Çështja ka rënë mbi vlerësimin e asaj se nëse ekzekutimet duhet të mbeten procedura të kufizuara për dëshmitarë të autorizuar apo të shndërrohen në ngjarje të transmetuara për audiencë më të gjerë, duke ngritur sërish shqetësime etike dhe praktike rreth ekspozimit publik të dënimit më të rëndë.
Të dyja çështjet theksojnë dy dilema kyçe: deri ku duhet të shkojë pushteti i shtetit gjatë zbatimit të dënimit me vdekje dhe sa transparencë duhet të ketë ndaj publikun mbi mënyrën e ekzekutimit. Metoda e injeksionit vdekjeprurës paraqitet shpesh si më e kontrolluar, por raste të mëparshme kanë nxjerrë në pah vështirësi në vendosjen e linjave intravenoze, dyshime mbi efektivitetin e barnave dhe mungesë të protokolleve të qarta dhe transparente. Raportimet mbi këto dy raste kanë ringjallur diskutimin publik për sigurinë, etikën dhe transparencën e dënimeve me vdekje në SHBA.
