Rama tha se Mali i Zi nuk do të ishte ky që është sot nëse projekti që hapi rrugën e transformimit të vendit do të ishte bërë këtu. Sipas tij, sipërmarrësi kanadez që fillimisht donte ta ndërtonte projektin në Durrës e çoi atë në Mal të Zi sepse këtu i mbyllën derën; nëse do të ishte realizuar këtu, vendi do të kishte qenë në vendin e parë në rajon për paga dhe pensione, vetëm falë asaj pjese të turizmit. Ai kundërshtoi idetë që thonë se nuk duhet turizmi i luksit sepse “nuk kemi lekë”, duke vënë në dukje se ata nuk kuptojnë se resortet dhe hotelet e tilla janë motorë të ekonomisë së vendit dhe të jetës së njerëzve që jetojnë atje.
Rama theksoi se këto resorte dhe hotele nuk janë të shkëputura nga realiteti i vendit: vizitorët kanë nevojë për vendin dhe për shërbimet që ofron ai, dhe kjo krijon kërkesë që ndihmon fermerët të prodhojnë më shumë dhe të shesin më mirë. Ai pohoi se këto investime janë arsyeja pse shteti merr më shumë taksa dhe të ardhura. Si shembull ai përmendi rastin e “Porto Montenegro”, që u vendos në Tivat ndërsa sipërmarrësi dëshironte ta ndërtonte në Durrës; zona ku u vendos porti më parë nuk kishte turizëm, ishte port ushtarak me të ardhura të ulëta dhe me rininë që ikte.
Sipas Ramës, sot Tivati pret pesë milionë turistë në vit vetëm për shkak të atij porti dhe investimeve që pasuan. Në dyqanet e Tivatit janë banorët e atij vendi, dhe shërbimet i kryejnë vetë njerëzit nga ajo zonë, çka tregon lidhjen e drejtpërdrejtë mes investimeve të luksit dhe ekonomisë lokale. Ai vuri theksin te mundësitë për të rinjtë dhe të rejat e Malit të Zi: vendet e punës në hotelet ku ishin ata ofrojnë punë cilësore që nuk japin arsye për t’u larguar dhe për të kërkuar fatin jashtë vendit. Në fund Rama pyeti në mënyrë retorike nëse është e arsyeshme të lejojmë që të tjerët të marrin mundësi që ne i lëmë të na rrëshqasin.
