Për gati një javë autori kërkon kujtimet e Jusuf Vrionit dhe pas konsultimesh e pyetjesh një i panjohur i jep dorazi librin pranë stadiumit “Dinamo”. Ai falënderon mirënjohës dhe nis të lexojë në një kafene të Myslym Shyrit, në një Tiranë gushti pothuajse e bosh. Ndërsa mbytet në kujtimet e përkthyesit dhe intelektualit, vëmendjen e tij tërheq debati i dy të rinjve në tavolinën ngjitur, të cilët me zjarr diskutojnë për protesta, revolucion, rrëzim të qeverisë, burgosjen e politikanëve dhe konfiskimin e pasurisë së oligarkëve.
Në faqet që lexon, Jusuf përshkruan kthimin nga Roma në Tiranë, arrestimin dhe hedhjen në bodrumet e lagështa të burgjeve të kryeqytetit, teksa prisnin fatin e tij. Tregohet se ai ishte biri i Iljaz Bej Vrionit, ish-kryeministrit të viteve ’20, firmëtarit të Deklaratës së Pavarësisë dhe diplomatit, i cili vdiq në Paris në 1932 dhe u përcoll me nder për t’u varrosur në Berat. Jusufi, pjesë e një familjeje të njohur dhe të pasur, u kthye pranë nënës në Tiranë në 1943 dhe prej aty filloi kalvari i vuajtjeve.
Në një pjesë të librit përshkruhet se në 1945 disa të rinj komunistë nga Berati, me urrejtje ndaj familjes së tij, hapën varrin e Iljaz Bej Vrionit, morën dekoratat, i “i shkulën dhëmbët e florinjtë” dhe hodhën kufomën në lumë. Autori shpreh habi për këtë përdhosje të një firmëtari të Pavarësisë; përmendet edhe fati i ngjashëm i Ferid Pashë Vlorës. Libri pyet për burimet e një urrejtjeje të tillë dhe përmend se, ndonëse ideologjia komuniste pati ndikim, shumica e djemve që zbritën nga malet në 1944 nuk njihnin teorinë marksiste — urrejtja ushqehej nga varfëria dhe padrejtësitë e përjetuara dhe mund të prodhojë gjëra të tmerrshme, siç përmendet Lufta Civile në Spanjë.
Teksa lexon, debati i të rinjve për “zhdukjen e oligarkëve” vazhdon dhe autori ndjehet i trazuar nga kontrasti mes butësisë së Jusufit dhe ashpërsisë së tyre. Ai largohet duke ecur në rrugët pothuajse të zbrazura të Tiranës, me librin nën krah dhe mendime se kujtimet mund të jenë edhe paralajmërim për kohën tonë.
