Futbolli modern ka arritur në një situatë ku suksesi sportiv nuk korrespondon më domosdoshmërisht me triumfin financiar. Tre klubet e rëna nga Premier League në sezonin 2023/24—Burnley, Sheffield United dhe Luton Town—morrën secila rreth £49 milionë si pagesë “parashutë” vetëm në vitin e parë pas rënies, ndërsa Barcelona, fituese e titullit në La Liga për sezonin 2024/25, do të marrë rreth €57.84 milionë (afërsisht £46–48 milionë) nga shpërndarja televizive për atë sezon. Kjo do të thotë se një klub i rënë nga kategoria në Angli mund të arkëtojë më shumë sesa kampioni i Spanjës në të njëjtën periudhë.
Mekanizmi i “parachute payments” në Angli parashikon 55% të të ardhurave televizive në vitin e parë pas rënies, 45% në të dytin dhe 20% në të tretin, duke mundësuar që një klub të sigurojë deri në £100 milionë brenda tre viteve nëse nuk ngjitet sërish. Ky sistem krijon një efekt “trampolinë” dhe favorizon riciklimin e skuadrave midis niveleve; sezoni 2023/24 qe i jashtëzakonshëm pasi tre të promovuarit ranë menjëherë, ndërsa vende të zëna më parë i rimorën skuadrat që përfitonin nga parashutat, si Leicester dhe Southampton.
Diferenca financiare midis Premier League dhe pjesës tjetër të Europës është e madhe. Në vitin financiar 2023, Premier League gjeneroi €7.1 miliardë, kundrejt €3.7 miliardë të La Liga-s dhe €3.6 miliardë të Bundesligës. E ardhura mesatare e një klubi anglez është mbi tri herë më e lartë sesa e klubeve në Spanjë apo Itali; madje klubi i fundit në Angli, si Southampton, arkëton rreth £109 milionë nga të drejtat televizive, më shumë se çdo klub që korron titull në Madrid apo Barcelona.
Kontratat e të drejtave televizive janë vendimtare për këtë dominim: për ciklin 2025–2029 Premier League nënshkroi një marrëveshje prej £13.2 miliardë, me rrjetin NBC që paguan £378 milionë në vit për SHBA-në. Në kontrast, La Liga shpërndan €1.3 miliardë për të 20 klubet së bashku. Konsekushenca e kësaj shpërndarjeje është se Premier League funksionon si një “Superligë” de facto, dhe diferenca pritet të thellohet, duke bërë që dështimi në Angli shpesh të ketë vlerë financiare më të madhe se suksesi në pjesën tjetër të Europës.