Finalja Spanjë–Argjentinë përshkruhet si sinteza e një Botërori të “herave të para”: kurrë më parë nuk është luajtur një finale e këtij lloji mes Spanjës dhe Argjentinës, as nuk ishte parë një Kupë Bote me kaq shumë vende pjesëmarrëse dhe me tri vende organizatore. Mund të përmenden edhe prania e shumë lojtarëve-simbol që kanë mbetur në garë deri në fund — Messi, Kane, Mbappé — dhe pritshmëritë për Yamalin e ri, veçanërisht në një finale që dikur do të duhej të luhej si ‘Finalissima’ midis kampionit të Evropës dhe kampionit të Amerikës së Jugut.
Në prag të ndeshjes nuk është e lehtë të vendoset një favorite: Argjentina ka më shumë eksperience, ndërsa Spanja paraqet freskinë e një ekipi me moshë mesatare më të ulët. Të dyja skuadrat janë krejtësisht të ndryshme në stil: Albiceleste mbështetet tek “njeriu-far” Lionel Messi dhe aftësia për të luftuar deri në fund e shokëve të tij, ndërsa La Roja funksionon si një kooperativë ku çdo futbollist, titullar apo rezervë, e di saktësisht rolin dhe momentin për ta zbatuar atë.
Messi do të luajë finalen e tretë si titullar, një rekord i veçantë sipas tekstit, pasi i vetmi që ka luajtur tre finale më parë ka qenë Cafu — por brasiliani nuk ka qenë titullar. Për trajnerët, kjo është finalja e parë në një Botëror për Luis De La Fuente, i cili megjithatë ka fituar një Evropian, ndërsa për Lionel Scaloni është finalja e dytë radhazi; në rast fitoreje ai do të barazonte rekordin e Vittorio Pozzo-s, i vetmi trajner kombëtar që ka fituar dy Botërorë radhazi (Itali 1934 dhe 1938).
Spanja ka arritur deri këtu duke shfrytëzuar forcën e grupit; shënuesi më i mirë i saj është Oyarzabal, por lojtari kyç deri tani ka qenë Rodri, organizatori që ka bërë që të tjerët të luajnë më mirë. Në krahun tjetër, duhet pritur një ndeshje e jashtëzakonshme nga 19-vjeçari Yamal për t’u përballur me vendosmërinë e argjentinasve. Për Topin e Artë për këtë sezon, teksti përmend një kandidat shumë të fortë që do të mund të ishte “babai i Yamal”, Lionel Messi.
