Si teolog, aktivist dhe intelektual, autori shpreh kundërshtimin ndaj projektit të quajtur “Shtet Sovran Bektashi”, duke e konsideruar atë të dëmshëm për interesin kombëtar dhe fetar të Shqipërisë. Ai thekson se ky qëndrim nuk synon besimtarët bektashinj apo trashëgiminë e tyre, por mbron harmoninë ndërfetare, barazinë midis komuniteteve dhe karakterin unitar të shtetit. Për historinë e bektashizmit autor lidh krijimin e urdhrit në Anadoll, persekutimet dhe zhvendosjen e qendrës botërore të tij në Shqipëri pas ndalimit të tarikateve në Turqi; thekson se Urdhri u zhvillua si bashkësi fetare dhe qendër shpirtërore, jo si entitet shtetëror, dhe se bektashizmi ka nevojë për liri, institucione të qëndrueshme, prona dhe mbrojtje të trashëgimisë, jo për një shtet të ri.
Autori vë në dukje paradoksin se, pa ekzistuar ende një shtet, ligj themelues apo vendim kushtetues, janë shfaqur funksione diplomatike: Kreshnik Grezda është paraqitur si “ambasador special” dhe revista “Intelligence Online” e identifikon si “ambasador të përgjithshëm”, ndërsa po ndërtohet një rrjet përfaqësuesish jashtë vendit. Ai pyet se si mund të shpërndahen funksionet e shtetit pa konsultuar besimtarët, komunitetet, shoqërinë dhe Kuvendin, dhe shpreh rezervë ndaj përfshirjes së ish-zyrtarëve të huaj apo përkrahjes mbi bazë përvojash personale si ëndrrat.
Autori përmend se iu drejtua Kryeministrit zyrtarisht dhe privatisht, duke shprehë shqetësime; gjithashtu thotë se miku i tij i ndjerë, Gerti Bogdani, e kishte parë me interes idenë, por nuk pati mundësi ta diskutojnë para vdekjes së tij. Ai kritikon prirjen për t’i dhënë autoritet të tepruar ideve që vijnë nga zyrtarë të huaj dhe politikanëve që masin ndikimin në pikë politike pa vlerësuar pasojat afatgjata.
Autori thekson se shteti nuk duhet të paraqesë një Islam “më të pranueshëm” kundrejt një tjetrit; Bektashizmi dhe sunizm i përkasin të njëjtit besim dhe diversiteti duhet respektuar. Si alternativë për forcimin e Komunitetit Bektashian propozon institucione dhe projekte jo-suverane: qendër akademike ndërkombëtare, restaurim teqesh, dixhitalizim dorëshkrimesh, zgjidhje pronësie dhe administrim transparent brenda Kushtetutës dhe Republikës së Shqipërisë. Shqipërisë i duhen sundimi i ligjit, kuadri ligjor për fenë dhe barazi për të gjithë, jo një sovranitet i ri fetar.
