Një student, përshkruar si ai që “ju mundi”, u bë simboli i një sfide ndaj autoriteteve shtetërore, duke arritur atë që opozita zyrtare nuk pati sukses: protestoi, reagoi dhe i vuri në dyshim politikat e qeverisë. Veprimet e tij – mosbindja, mendimi ndryshe dhe refuzimi për t’u pajtuar me politikën e pushtetit – shihen si arma më e fortë në këtë përballje.
Ai u ndalua dhe u mbajt i lidhur, krahasuar me martirët e Mesjetës, në portat e Ministrisë së Arsimit, vend i cilësuar si më i përshtatshmi për turpin e autoriteteve. Autori vë në dukje se kjo ngjarje është njollë e pashlyeshme në historinë e qeverisjes, pavarësisht se kur ose si do të largohen ata që e shkaktuan.
Studenti është i plagosur dhe ndodhet në spital, i ruajtur nga policë që, sipas tekstit, nuk i përkasin më forcave të qeverisë. Edhe në gjendje të vështirë, ai vazhdon të lexojë; përshkrimi e paraqet si një nga ata studentë që, në kushte të pafavorshme, mbajnë zakone të të lexuarit. Kjo sjellje lidhet me idenë se përkundër përpjekjeve të autoriteteve për të kontrolluar çantat dhe materialet e adoleshentëve, në kokën e tyre qëndron një bibliotekë e brendshme më e rrezikshme se librat e ndaluar.
Teksti referon një kujtim të Heine-s, kur policët prusianë kontrollonin bagazhet e poetit dhe ai komentonte se brenda kokës kishte një bibliotekë më të rrezikshme se çdo material i ndaluar. Kjo analogji përdoret për të ilustruar vështirësinë e autoriteteve për t’u përballur me një brezi që mendon ndryshe dhe mban brenda dijen dhe idetë e tij.
Përfundimisht, autori shpreh admirim dhe zili për të rinjtë që zotërojnë këtë lloj rezilience dhe dijenie të brendshme, duke përfunduar me fjalinë ndërvepruese “Sa e kam zili!” Top Channel
