Akademiku Artan Fuga shpreh në një postim në Facebook se të hetuarit nuk duhet të mbahen pas hekurave, por të dënohen vetëm pasi gjykata i shpall fajtorë. Sipas tij, nuk ka arsye të ketë “ndrojtje se prish provat”, sepse dokumentet sekuestrohen dhe bashkëpunëtorët e implikuar vihen para ligjit; pengimi i drejtësisë është krim i rëndë.
Si shembull historik, Fuga rikthen librin e Bedri Spahiut, ish-prokuror dhe figurë komuniste, i cili gjatë jetës propozoi një lloj kërkese falje për dënimet e dhëna në periudhën pas çlirimit. Spahiu, pas posteve të larta, përfundoi edhe vetë në burg dhe në internim; në libër ai përmbledh ditarin, refleksione dhe letra, duke theksuar se statusi i të burgosurit në një regjim diktatorial ndikon drejtpërdrejt në sigurinë e të gjithë shoqërisë jashtë qelive. Kur të burgosurve u hiqen të drejtat, thotë ai, u merren dëshmi false që përdoren në luftëra pushteti, dhe fati i atyre jashtë vendoset nga ata brenda burgut.
Fuga citon këtë për të ndërtuar tezën se demokracia dhe respekti për të drejtat e njeriut fillojnë nga mënyra se si trajtohen të burgosurit: edhe ata që akuzohen për krime të rënda duhet të kenë të drejta. Ai thekson se kjo vlen jo vetëm për të burgosurit por edhe për ata jashtë telave, dhe pavarësisht pozicionit social apo zyrtar—president, minister, kryetar bashkie, biznesmen apo punëtor—hetimet duhet të zhvillohen në gjendje të lirë derisa gjykata të vendosë për fajësinë ose pafajësinë.
Mbi të gjitha, sipas Fugës, personi i shpallur fajtor duhet t’i përgjigjet shoqërisë sipas ligjit vetëm pas vendimit gjyqësor. Nuk ka nevojë që frika se do të prishen provat të justifikojë mbajtjen në paraburgim për muaj ose vite; dokumentet mblidhen dhe shfrytëzohen, dhe nëse ka faje të tjera ato trajtohen në procese të veçanta. Ai rikujton se nën diktaturë ka pasur prokurorë që argumentonin se “qetësia” jashtë varej nga puna e tyre brenda qelisë, dhe përsërit thënien se demokracia nis në burg — një mesazh për të mos privuar të hetuarit nga të drejtat e tyre.
