Rritja e pabarazisë dhe shfaqja publike e pushtetit të miliarderëve kanë nxitur thirrje për taksa të reja mbi individët shumë të pasur. Zgjidhjet e propozuara përfshijnë rritje të taksave mbi të ardhurat dhe një taksë vjetore ose njëherëshe mbi pasurinë që tejkalon një prag të caktuar. Qeveritë synojnë me to uljen e taksave për klasën e mesme, reduktimin e pabarazisë ose mbushjen e boshllëqeve buxhetore; disa argumentojnë edhe motivime filozofike kundër pasurisë ekstreme.
Në Shtetet e Bashkuara debati është aktiv: ultra të pasurit konsiderohen me vlerë neto prej të paktën 30 milionë dollarësh, ndërsa super të pasurit me 300 milionë dollarë e më shumë. Mitt Romney, në një artikull në New York Times, ka mbështetur idenë që të pasurit duhet të kontribuojnë më shumë. Në nivel lokal, kryetari i ri i bashkisë së New York City ka propozuar rritjen e taksës mbi të ardhurat për personat me më shumë se 1 milion dollarë në vit; ligjvënësit e shtetit Uashington miratuan një taksë të re për të ardhurat personale mbi 1 milion dollarë. Këto iniciativa konsiderohen të rëndësishme për shkak të peshës globale të ekonomisë amerikane dhe numrit të madh të milionerëve dhe miliarderëve që jetojnë aty.
Përkrahës e konsiderojnë një taksë mbi pasurinë si të drejtë dhe ekonomikisht efikase dhe thonë se mund të forcojë demokracinë duke kufizuar ndikimin e tepërt të pasurive në politikë. Kundërshtarët nxjerrin pengesa praktike: shumica e sistemeve tatimore taksojnë kur asetet shiten, që lejon të pasurit të zgjedhin kohën e tatimit. Që nga viti 1965, 13 vende të OECD kanë futur taksë mbi pasurinë; sot vetëm katër vende e mbajnë ende. Përvoja tregon mbledhje të kufizuara të të ardhurave, probleme administrative dhe sfida ligjore (p.sh. Gjermani 1995/1997, Holandë 2021).
Vështirësitë përfshijnë vlerësimin e aseteve jo të lëngshme si shtëpi, avionë privatë, art apo pasuri të padukshme, dhe koston e vlerësimit vjetor. Studime argumentojnë se taksat mbi pasurinë mund të dekurajojnë kursimin dhe investimet dhe të nxisin ikjen e kapitalit; rritja e vogël në Norvegji përmendet si shembull largimi i pjesëtarëve me pasuri të madhe. Propozimi në Kaliforni për një taksë 5% mbi pasuritë mbi 1 miliard dollarë shihet si një provë e mundshme e efektit në ekonominë lokale; kritikët frikësohen nga largimi i të pasurve dhe tatimi i fitimeve të parealizuara mund të detyrojë shitje. Qeveritë kanë mjete për taksimin, por sipas tekstit ato duhet përdorur me kujdes nëse synimi është drejtësia.
